Εν τόπω στυγερώ - En un sitio atroz - In a flagitious place - Dans un lieu abominable

Σκέψεις - Thoughts - Pensamientos - Réflexions - Riflessiones - мысли

My Photo
Name:
Location: Πλανήτης Γη - Tierra - Terre - Earth

Tuesday, September 18, 2007

Υστερόγραφο - Ούτε τ'όνομά σου ξανά θα ψιθυρίσω

Ας είναι,
διόλου δεν νοιάζομαι που έκλεισες τα μάτια σου καθώς ο ήλιος ανέτειλε.
Ούτε στιγμή δεν θα σκεφτώ το γυμνό κορμί σου που προσκυνούσε το στόμα μου, τ'ακροδάκτυλά μου, το στήθος μου, τα μάτια μου.

Ας είναι,
στιγμή δεν θα νοιαστώ που στα όνειρά μας τώρα μόνος θα πνιγώ.
Μ'αφού σ'έχω κιόλας ξεχάσει· κι εσένα και τα στήθη σου, που πάνω τους έβοσκα τη ζωή, και μαζί τους τα λόγια σου, το βλέμμα της ικέτηδας που ασφυξιούσε από έκσταση και πέθαινε στην αγκαλιά μου στου ποταμού την όχθη.

Μ'αφού σε ξέχασα σου λέω! Κι εσένα και τα λόγια σου που τά'κλεβα πριν απ'τα χείλη σου κυλήσουν: και μαζί σου, τις στιγμές που ούτε χέρια, ούτε γλώσσες, ούτε ίριδες χρειάζονταν για ν'ακούσει ο ένας τον άλλον. Όλα τά'σβησα, ούτε στιγμή την σκέψη σου δεν έχω.

Ας είναι,
στο σώμα μου πια ποτέ δε θα ξανά βρω σημάδια απ'την βια του πάθους σου.
Μα έτσι κι αλλιώς την φραουλοαρτένια γλυκιά οσμή στο πίσω μέρος των λοβών σου, πια δεν θυμάμαι.
Ούτε σταλιά δεν πεθυμώ τα ματωμένα χείλη σου που σαν αγριοφράουλες του Ιούλη τα στοίβαζα μεσ'στα δικά μου.
Στη λήθη μεσ'στην πιο βαθιά είναι το βλέμμα σου πια τώρα, το βλέμμα αυτό που φόραγες σαν σ'έκσταση ο έρωτάς μου σε καλούσε· και πάνε μέρες που ούτε στιγμή στις σκέψεις μου δεν ήρθες.

Ας είναι,
Έφυγες παίρνοντας μαζί σου κάθε λόγο πού'χα πλάσει για ζωή. Και τί μ'αυτό; Πια δεν με νοιάζεις, κι ούτε στιγμή σε συλλογιέμαι.
Εγώ εξάλλου, ποτέ δεν σ'αγάπησα. Και τώρα; Ό,τι έφτιαξα, έγραψα, έχτισα κι εικόνες στο μέλλον έγιναν που θα τα βάλω; Δε με νοιάζει που εσύ δεν ήθελες, μα μόνο που'ναι πολλά κι είναι για σένα, και μέσα μου πια δεν χωράνε.

Ας είναι,
καρφί δεν μου καίγεται. Αφού ούτε μια μέρα δεν σ'αγάπησα.....

Μα τότε γιατί πονώ;

Δεν με νοιάζει πού'φυγες κι όλα τ'άφησες στην μέση. Δεκάρα δεν δίνω. Κι ούτε τ'όνομά σου ξανά θα ψιθυρίσω...................Αναστασία

Labels:

18 Comments:

Blogger Pegasus said...

γιου λουκ λάικ γιου νιντ ε χαγκ... :)

δεν ξέρεις πόσο με αγγιξες με αυτό το κείμενο...

25 September 2007 at 06:51:00 GMT-5  
Blogger SilentSoul said...

Ax vre nikolaki...
Ela na se gargalisw ;)

27 September 2007 at 07:54:00 GMT-5  
Anonymous karry said...

:(

2 October 2007 at 06:41:00 GMT-5  
Blogger Χρίστος said...

Kalispera!
Omws an den xwrane oute se äuthn oute mesa sou - tote irthe h wra na dothoun se kapoia alli!
Emena pali to keimeno sou mou fainetai oti teleiwnei me xamogelo!
Na' sai kala!

26 October 2007 at 08:57:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

Όντως τελειώνει Χρίστο με χαμόγελο...αλλά μόνο επειδή ψιθυρίζω το όνομά της:)

Δίκιο έχεις αλλά δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να δοθούν σε άλλη. Κυρίως επειδή οι άνθρωποι στην εποχή μας, όταν τους δίνουμε πολλά τρομάζουν και τρέχουν μακριά. Και όσο πιο μικρός είσαι, τόσο πιο περίεργο σου φαίνεται και τόσο πιο πολύ τρομάζεις

26 October 2007 at 09:14:00 GMT-5  
Blogger Baltazar said...

Γεια, σε βρήκα από το post του Χρήστου και μπήκα να σε διαβάσω από περιέργεια. Κι εσύ φρεσκοχωριμένος; Join the club! Είναι δύσκολος ο χωρισμός γμτ, κάνε κουράγιο. Παρατηρώ πάντως ότι οι άνδρες χωρισμένοι που διαβάζω τελευταία (πχ for1reader.blogspot.com) είναι πολύ πιο συναισθηματικοί στα γραπτά τους (και άρα μέσα τους) από ό,τι οι γυναίκες (με βάση εμένα το λέω αυτό, θα υπάρχουν σίγουρα εξαιρέσεις), που είναι πιο αναλυτικές ίσως. Δεν ξέρω αν αυτό που λέω ισχύει, σε συγχαίρω πάντως που αφήνεις να βγουν από μέσα σου όλα τα συναισθήματα που σου γεννά αυτός ο χωρισμός και μάλιστα με αυτήν την ποιητική διάθεση, θα πρέπει μακροπρόθεσμα να λειτουργεί λυτρωτικά, εγώ δεν το κάνω. Γράφω συνεχώς αφότου χώρισα (δεν τα δημοσιεύω τα πιο πολλά) αλλά τέτοιας συναισθηματικής απογύμνωσης κείμενο μόνο τη βραδιά του χωρισμού μου βγήκε να γράψω. Σε χαιρετώ και συγνώμη για την πολυλογία.

31 October 2007 at 02:51:00 GMT-5  
Blogger rodoula-kelly said...

Πόσο τρυφερός μπορεί να είναι κάποτε ο πόνος της απώλειας..........
ενοιωσα λεύτερη και ήσυχη πάντως όταν μπόρεσα να αγαπώ χωρίς να έχω......
---------------
ΝΑ ΠΑΣ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕΣ.

1 November 2007 at 11:29:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

Δεν ξέρω εάν μπορείς και εάν έχει νόημα να αγαπάει κανείς χωρίς να έχει...και ούτε ξέρω τι σημαίνει εξάλλου "να έχει". Πάντως ο πόνος της απώλειας είναι από τις πιο δημιουργικές δυνάμεις. Γι'αυτό εξάλλου είπε ο Ρίτσος

"Γεύση βαθιὰ τοῦ τέλους προηγεῖται τοῦ ποιήματος. Ἀρχή..."

5 November 2007 at 18:41:00 GMT-5  
Anonymous Anonymous said...

"Κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται
εκείνοι που αγπάνε"
69 Χρυσαλίδες - Ελύτης

8 December 2007 at 03:34:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

Δεν ξέρω ποιός άφησε αυτό το σχόλιο αλλά νομίζω πως με 2 απλούς στοίχους ο Ελύτης είπε όσα προσπαθούμε μάταια να δώσουμε πολλές φορές να καταλάβουν σ'αυτούς που αγαπάμε. Γινόμαστε ευάλωτοι μπροστά τους χωρίς να μας νοιάζει. Και τους λέμε "ορίστε, όλο μου το είναι ανοικτό, δικό σου. Αν θέλεις πάρτο και γίνε ένα μαζι μου. Αν πάλι θέλεις χτύπα το και ποδοπάτησέ το. Είναι δικό σου". Κι αυτοί πολλές φορές το χτυπούν και το ποδοπατούν και δεν το καταλαβαίνουν καν. Μα εσένα δεν σε νοιάζει. Σου αρκεί που έστω και για λίγο έγινες διάφανος και κάποιος είχε την ευκαιρία να δει όλο σου το είναι. Κι ας χάθηκε, κι ας έκλεισε τα μάτια του.

8 December 2007 at 11:07:00 GMT-5  
Anonymous Anonymous said...

Σχολιάζοντας τα λόγια των αντρών
προσθέτω... γυναικεία, πως συναισθήματα σας γίνονται ποίηση, λυρικός λόγος, ως ανεκπαίδευτα
κι αδάμαστα να γίνουν χάδι κι αγκαλιά πριν το τέλος.
Οι γυναίκες πονούμε καιρό πριν
λυγίσει η δική σας ψυχή από έρωτα,
τον έρωτα της απόγνωσης - του χαμού. Πονούμε το δικό σας χαμό,
πριν ακόμα φύγετε, γιατί ήσασταν
στον πηγαιμό...
Όσο για τις ψυχές, αυτές όλες γεννοιύνται μεγάλες. Ο δρόμος της
ζωής, άλλες ζουλάει, άλλες τρυπάει
και ξεφουσκώνουν κι άλλες ποδοπατάει και λιώνουν. Μα έχουν
το μαγικό, όταν τους δώσει κάποιος
πνοή, να ξανάβρουν τις αρχικές,
της γέννας τις διαστάσεις.

9 December 2007 at 06:05:00 GMT-5  
Anonymous --(σοφός) said...

Μερικές φορές η σιωπή είναι τόσο πολύκροτη σαν να ήταν ο πιο μεγάλος θόρυβος που υπάρχει σε αυτό τον τόπο. Ακόμα και ένας ψίθυρος μπορεί να μοίαζει με κραυγή τόσο διαπεραστική ώστε από ένα ιστολόγιο να φτάσει στο άτομο που πρέπει...Κι εσύ κραυγή βγάζεις δυνατή.

11 December 2007 at 14:15:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

@ανώνυμο 09 December 2007 06:05:00 EST

Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να γενικεύσει όσον αφορά τα συναισθήματα και το πως ζουν τον έρωτα ή την απώλεια του. Προσωπικώς και το χάδι και η ποίηση και η αγκαλιά κι ο λυρικός λόγος είναι παρόντα από την στιγμή που υπάρχει κάτι αληθινό μέσα μου. Δεν περιμένουν να βγουν στον χαμό ή στον ενθουσιασμό.


@Σοφέ/σοφή
Όμορφο είναι να σκεφτόμαστε έτσι...όμως ξέρω πως ποτέ δεν πρόκειται να ακουστεί ούτε ψίθυρος, ούτε κραυγή, ούτε σιωπή στ'αυτιά της ξανά. Ακόμη κι αν το επιδιώξω, ακόμη κι αν δώσω ό,τι έχει απομείνει μέσα μου... Σ'ευχαριστώ για τα αισιόδοξα λόγια σου πάντως:)

11 December 2007 at 16:37:00 GMT-5  
Anonymous Anonymous said...

Εκπληξη ήταν να διαβάσει κανείς το
θρήνο της αγάπης αντρός.
Δεν είχα πρόθεση προσβολής, ούτε εξομοίωσης ανθρώπων. Προσωπικά βιώματα μετέφερα, χρησιμοποιώντας τον πληθυντικό. Η επανάληψη ήταν συχνή...
Συγνώμη.

12 December 2007 at 04:54:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζητάς συγγνώμη:) Ανταλλαγή απόψεων κάνουμε. Δεν είναι ίσως ο χώρος για να γίνει κοινωνιολογική ανάλυση αλλά πράγματι, ιδιαιτέρως σε κάποιες κοινωνίές (όπως στην ελληνική) ο θρήνος είναι ταμπού για τους άνδρες. Πόσο μάλλον το να ανοίγει κανείς την ψυχή του. Όμως ούτε ο Ρίτσος με το "γυμνό σώμα" π.χ., ούτε ο Νερούδα στο "Θα μπορούσα να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε" φαίνεται να κουβαλούν τέτοια ταμπού μέσα τους ;)

12 December 2007 at 10:58:00 GMT-5  
Anonymous Anonymous said...

Αναρωτιέμαι αν ο έρωτας σου λέγεται Αναστασία ή Έρωτας.

13 January 2008 at 13:16:00 GMT-5  
Blogger Περιπετών said...

Κι εγώ πολύ συχνά το αναρωτήθηκα αυτό...και πολλές φορές κατέληξα στο παρελθόν πως ο έρωτάς μου λέγεται Έρωτας. Αλλά έχει σημασία εν τέλει ποιά μορφή θα πάρει ο έρωτας που θα με εμπνεύσει και θα με φτάσει σε γωνιές του μυαλού και της ύπαρξης που φαντάζαν πριν εξωπραγματικές; Η Αναστασία τώρα, είναι ο έρωτας και ο Έρωτας είναι η Αναστασία. Η αναλυτική εξήγηση του φαινομένου έρωτας απομυθοποιεί ένα από τα πλέον ανθρώπινα και ισχυρά συναισθήματα

15 January 2008 at 10:17:00 GMT-5  
Anonymous Anonymous said...

O έρωτας δεν χωρά εξηγήσεις.
Κι έχεις δίκιο πως παίζει ρόλο το πρόσωπο που τον φοράει. Γιατί στολή είν` ο Έρωτας.
Το χρώμα και τα στολίδια εμείς
τα διαλέγουμε, μέχρι να ξεθωριάσουν.

15 January 2008 at 10:36:00 GMT-5  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home