On the Critical Attitude - Περί κριτικής στάσης Bertolt Brecht - Μπέρτολτ Μπρέχτ

On the Critical Attitude

The critical attitude
Strikes many people as unfruitful
That is because they find the state
Impervious to their criticism
But what in this case is an unfruitful attitude
Is merely a feeble attitude. Give criticism arms
And states can be demolished by it.

Canalising a river
Grafting a fruit tree
Educating a person
Transforming a state
These are instances of fruitful criticism
And at the same time instances of art.

Περί κριτικής στάσης

Η κριτική στάση
σαν άγονη φαντάζει στους πολλούς.
Αδιαπέραστο από την κριτική τους
τους φαίνεται το Κράτος
Όμως αυτό που μοιάζει με στάση άγονη
είναι απλώς μια αδύναμη στάση. Δώσε χέρια στην κριτική
και ολόκληρα κράτη κατεδαφίζονται από αυτήν.

Εκτρέποντας ένα ποτάμι
Μπολιάζοντας το καρποφόρο δέντρο
Μορφώνοντας έναν άνθρωπο
Μεταμορφώνοντας ένα κράτος.
Αυτές είναι στιγμές γόνιμης κριτικής
και ταυτοχρόνως, στιγμές τέχνης.

Μετάφραση Ν.Γ.

Mi nombre es

Muchos me llaman Nikos, unos Niko;
Los mismos, cuando me llaman con sus corazones dicen Nikola.

Unos conocidos míos con ojos que agujerean el cuerpo hasta las tiernas cuerdas de la verdad, me identifican como pelo-largo, aventurero, soñador, virtuoso o el griego. Otros, que tienen rencor en sus almas, chalado, vagabundo, sin afeitar y distraído.

Nadie me llama mentiroso, insensible, embustero y casi nadie cínico. Solo pocos usan palabras como frívolo, inmaduro, vergüenza o, “que lastima!”, cuando hablan de mi.

Todos me llaman humano pero a veces humano bestia, humano salvaje,
hombre fuerte, poco irracional y mucho radical.

De todos mis nombres hay uno que es lo más melodioso,
lo mas lleno de fragancias y perdón; lo mas sincero y lo mas liso.

No pocos, me llaman amigo, algunos pocos, hermano;
solo una, amor.

Y yo, solo amor la llamo,

solo amor.

Cuerpo desnudo

Una traducción en español del poema que ya he expuesto en la versión original aquí http://peripeton.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

Dijo:

Voto el azul.

Yo, el rojo.

Yo también.

Tu cuerpo hermoso

Tu cuerpo infinito

Me perdí en el infinito.

Expansión de la noche.

Expansión del cuerpo.

Contracción del alma.

Lo más te distancias

Lo mas me aproximo

Una estrella

quemó mi hogar

Las noches me sobrecogen

en tu ausencia.

Te respiro.

Mi lengua en tu boca

Tu lengua en mi boca-

selva oscura.

Los leñadores se perdieron

y los pájaros...

A dónde estás,

yo existo.

Mis labios

recorren tu oreja.

Tan pequeña y tierna

cómo cabe

toda la música?

Placer-

más allá del nacimiento

más allá de la muerte

Presente definitivo

y eterno.

Toco los dedos

de tus pies.

Qué mundo innumerable.

En pocos días

cómo se crea y se derrumba

el mundo entero?

La lengua manosea

más profundo que los dedos.

Se une.

Ya

con tu aliento

se sincroniza mi paso

y mi pulso.

Dos días que no nos fundimos.

Un siglo

y nueve segundos.

Para qué sirven las estrellas

si no estás aquí?

Con el rojo de la sangre

yo soy.

Soy por ti.

La Za L ida del sol

Anoche deseaba que el amanecer nunca llegara.
Pero el sol no se obedece a las leyes de los amantes.

El cielo encendió sus luces,
nada será como antes.

Amaneció de nuevo,
mis ojos se abren, muerto por un rato, ensimismado por un instante.

Amaneció otra vez
Y tú, perdida, como el sueño que se perdió.

No cielo, no amanezcas
Vacía mi alma, y el cuarto vacío,
y desde mi sueño escucho un sollozo claro diciéndome
que solo fue un sueño.

Pero vendrás de nuevo con el crepúsculo,
cuando los ojos se cierran,
y así el sueño salvará la verdad.

Solo allí te veo querida,
solo allí te acercas tocando mi alma con tus alas

Pero en la mañana te vas,
abro mis ojos y en al mismo momento tu mueres

No amanezcas cielo, abrazame con tu tiniebla
y deja el sueno rodar
porque la vida solo se obedece a las leyes de los amantes.

ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

Αφιερωμένο σε σας, τους σύγχρονους δουλοπρεπείς κατ'επιλογήν ραγιάδες
(Πρόλογος)

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός.
Kι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός
μπρος στο κάθε τραπεζάκι. "Γεια σου, Kωνσταντή βαρβάτε"!
― Kαλησπερούδια αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;


Ένας σού δινε ποτήρι κι άλλος σού δινεν ελιά.
Έτσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά.
Kι αν σε πείραζε κανένας, -αχ, εκείνος ο Tριβέλας!-
έκανες, πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας.


Xτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά...
H ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!

Κώστας Βάρναλης

Φυγή

Je veux partir et détruire les plantes sanglants de l'ouest.

Όταν ο δολοφόνος τιμάται κι ο σκλάβος σύμβολον γίνεται,
κι η τέχνη εις όπλον μεταμορφώνεται,
ενώ σπονδές ακούγονται εις τ'Άρεος τ'όνομα,
θέλω να φύγω.

Καθώς η Δύση ανυψώνει τον Εφιάλτη εις την οθόνη,
καθώς αι Έριδες ανασυντάσσονται κι επί ρόδων έρπονται,
τότε κι εγώ του ηλίου την κλίνην να καύσω θέλω.

Όταν ο θάνατος σημαίνει περηφάνια,
όταν τα παιδιά γυρεύουν σπόρους κι ελπίδα σε λιμάνια,
ενώ οι μάνες τους σκορπούν τα μέλη των στου Ξέρξη την ποδιά,
την ντροπή που με σκεπάζει να κρύψω θέλω.

Όσο τείχη κτίζονται, παιδιά εξανδραποδίζονται, όσο φράκτες υψώνονται
για να χωρίσουν τους εκλεκτούς απ'τους αδερφούς μου, ενώ τα σπίτια τους
καταστρέφονται μονάχα γι'αυτό που είναι, μόνο γι'αυτό που έτυχε να ονομάζονται,
εγώ θα θέλω ν'αποδράσω.

Αλλά αυτά κι όλα όσα με σπρώχνουν εις την φυγήν,
μου απαγορεύουν ως άνθρωπο να μεταφέρω το σπίτι μου στ'άστρα.

Nazim Hikmet - Angine de poitrine

Vous avez déjà certainement entendu parler d’un grand poète turc nommé Nâzim Hikmet ? Qui est-il ? Sans discuter, il s’agit d’un grand nom de la poésie mondiale. Je n’ai rien trouvé de mieux pour entrer dans le vif du sujet que ce court poème extrait du recueil Il neige dans la nuit.

Moi un homme
moi Nâzim Hikmet poète turc moi
ferveur des pieds à la tête
des pieds à la tête combat
rien qu’espoir, moi.

Si la moitié de mon cœur est ici, docteur,

L’autre moitié est en Chine,
Dans l’armée qui descend vers le Fleuve Jaune.

Et puis tous les matins, docteur,
Mon cœur est fusillé en Grèce.

Et puis, quand ici les prisonniers tombent dans le sommeil
quand le calme revient dans l’infirmerie,
Mon cœur s’en va, docteur,
chaque nuit,
il s’en va dans une vieille
maison en bois à Tchamlidja
Et puis voilà dix ans, docteur,
que je n’ai rien dans les mains à offrir à mon pauvre peuple,
rien qu’une pomme,
une pomme rouge : mon cœur.
Voilà pourquoi, docteur,
et non à cause de l’artériosclérose, de la nicotine, de la prison,
j’ai cette angine de poitrine.

Je regarde la nuit à travers les barreaux
et malgré tous ces murs qui pèsent sur ma poitrine,
Mon cœur bats avec l’étoile la plus lointaine.

Extrait de Il neige dans la nuit et autres poèmes