La Za L ida del sol

Anoche deseaba que el amanecer nunca llegara.
Pero el sol no se obedece a las leyes de los amantes.

El cielo encendió sus luces,
nada será como antes.

Amaneció de nuevo,
mis ojos se abren, muerto por un rato, ensimismado por un instante.

Amaneció otra vez
Y tú, perdida, como el sueño que se perdió.

No cielo, no amanezcas
Vacía mi alma, y el cuarto vacío,
y desde mi sueño escucho un sollozo claro diciéndome
que solo fue un sueño.

Pero vendrás de nuevo con el crepúsculo,
cuando los ojos se cierran,
y así el sueño salvará la verdad.

Solo allí te veo querida,
solo allí te acercas tocando mi alma con tus alas

Pero en la mañana te vas,
abro mis ojos y en al mismo momento tu mueres

No amanezcas cielo, abrazame con tu tiniebla
y deja el sueno rodar
porque la vida solo se obedece a las leyes de los amantes.

Φυγή

Je veux partir et détruire les plantes sanglants de l'ouest.

Όταν ο δολοφόνος τιμάται κι ο σκλάβος σύμβολον γίνεται,
κι η τέχνη εις όπλον μεταμορφώνεται,
ενώ σπονδές ακούγονται εις τ'Άρεος τ'όνομα,
θέλω να φύγω.

Καθώς η Δύση ανυψώνει τον Εφιάλτη εις την οθόνη,
καθώς αι Έριδες ανασυντάσσονται κι επί ρόδων έρπονται,
τότε κι εγώ του ηλίου την κλίνην να καύσω θέλω.

Όταν ο θάνατος σημαίνει περηφάνια,
όταν τα παιδιά γυρεύουν σπόρους κι ελπίδα σε λιμάνια,
ενώ οι μάνες τους σκορπούν τα μέλη των στου Ξέρξη την ποδιά,
την ντροπή που με σκεπάζει να κρύψω θέλω.

Όσο τείχη κτίζονται, παιδιά εξανδραποδίζονται, όσο φράκτες υψώνονται
για να χωρίσουν τους εκλεκτούς απ'τους αδερφούς μου, ενώ τα σπίτια τους
καταστρέφονται μονάχα γι'αυτό που είναι, μόνο γι'αυτό που έτυχε να ονομάζονται,
εγώ θα θέλω ν'αποδράσω.

Αλλά αυτά κι όλα όσα με σπρώχνουν εις την φυγήν,
μου απαγορεύουν ως άνθρωπο να μεταφέρω το σπίτι μου στ'άστρα.