Εν τόπω στυγερώ - En un sitio atroz - In a flagitious place - Dans un lieu abominable

On the Critical Attitude - Περί κριτικής στάσης Bertolt Brecht - Μπέρτολτ Μπρέχτ

2011-11-01T21:47:00.003-05:00

On the Critical Attitude

The critical attitude
Strikes many people as unfruitful
That is because they find the state
Impervious to their criticism
But what in this case is an unfruitful attitude
Is merely a feeble attitude. Give criticism arms
And states can be demolished by it.

Canalising a river
Grafting a fruit tree
Educating a person
Transforming a state
These are instances of fruitful criticism
And at the same time instances of art.

Περί κριτικής στάσης

Η κριτική στάση
σαν άγονη φαντάζει στους πολλούς.
Αδιαπέραστο από την κριτική τους
τους φαίνεται το Κράτος
Όμως αυτό που μοιάζει με στάση άγονη
είναι απλώς μια αδύναμη στάση. Δώσε χέρια στην κριτική
και ολόκληρα κράτη κατεδαφίζονται από αυτήν.

Εκτρέποντας ένα ποτάμι
Μπολιάζοντας το καρποφόρο δέντρο
Μορφώνοντας έναν άνθρωπο
Μεταμορφώνοντας ένα κράτος.
Αυτές είναι στιγμές γόνιμης κριτικής
και ταυτοχρόνως, στιγμές τέχνης.

Μετάφραση Ν.Γ.

Mi nombre es

2008-06-24T16:09:00.003-05:00

Muchos me llaman Nikos, unos Niko;
Los mismos, cuando me llaman con sus corazones dicen Nikola.

Unos conocidos míos con ojos que agujerean el cuerpo hasta las tiernas cuerdas de la verdad, me identifican como pelo-largo, aventurero, soñador, virtuoso o el griego. Otros, que tienen rencor en sus almas, chalado, vagabundo, sin afeitar y distraído.

Nadie me llama mentiroso, insensible, embustero y casi nadie cínico. Solo pocos usan palabras como frívolo, inmaduro, vergüenza o, “que lastima!”, cuando hablan de mi.

Todos me llaman humano pero a veces humano bestia, humano salvaje,
hombre fuerte, poco irracional y mucho radical.

De todos mis nombres hay uno que es lo más melodioso,
lo mas lleno de fragancias y perdón; lo mas sincero y lo mas liso.

No pocos, me llaman amigo, algunos pocos, hermano;
solo una, amor.

Y yo, solo amor la llamo,

solo amor.

Cuerpo desnudo

2008-06-03T13:05:00.003-05:00

Una traducción en español del poema que ya he expuesto en la versión original aquí http://peripeton.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

Dijo:

Voto el azul.

Yo, el rojo.

Yo también.

Tu cuerpo hermoso

Tu cuerpo infinito

Me perdí en el infinito.

Expansión de la noche.

Expansión del cuerpo.

Contracción del alma.

Lo más te distancias

Lo mas me aproximo

Una estrella

quemó mi hogar

Las noches me sobrecogen

en tu ausencia.

Te respiro.

Mi lengua en tu boca

Tu lengua en mi boca-

selva oscura.

Los leñadores se perdieron

y los pájaros...

A dónde estás,

yo existo.

Mis labios

recorren tu oreja.

Tan pequeña y tierna

cómo cabe

toda la música?

Placer-

más allá del nacimiento

más allá de la muerte

Presente definitivo

y eterno.

Toco los dedos

de tus pies.

Qué mundo innumerable.

En pocos días

cómo se crea y se derrumba

el mundo entero?

La lengua manosea

más profundo que los dedos.

Se une.

con tu aliento

se sincroniza mi paso

y mi pulso.

Dos días que no nos fundimos.

Un siglo

y nueve segundos.

Para qué sirven las estrellas

si no estás aquí?

Con el rojo de la sangre

yo soy.

Soy por ti.

La Za L ida del sol

2008-06-01T15:32:00.005-05:00

Anoche deseaba que el amanecer nunca llegara.
Pero el sol no se obedece a las leyes de los amantes.

El cielo encendió sus luces,
nada será como antes.

Amaneció de nuevo,
mis ojos se abren, muerto por un rato, ensimismado por un instante.

Amaneció otra vez
Y tú, perdida, como el sueño que se perdió.

No cielo, no amanezcas
Vacía mi alma, y el cuarto vacío,
y desde mi sueño escucho un sollozo claro diciéndome
que solo fue un sueño.

Pero vendrás de nuevo con el crepúsculo,
cuando los ojos se cierran,
y así el sueño salvará la verdad.

Solo allí te veo querida,
solo allí te acercas tocando mi alma con tus alas

Pero en la mañana te vas,
abro mis ojos y en al mismo momento tu mueres

No amanezcas cielo, abrazame con tu tiniebla
y deja el sueno rodar
porque la vida solo se obedece a las leyes de los amantes.

ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

2008-05-29T09:48:00.002-05:00

Αφιερωμένο σε σας, τους σύγχρονους δουλοπρεπείς κατ'επιλογήν ραγιάδες
(Πρόλογος)

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός.
Kι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός
μπρος στο κάθε τραπεζάκι. "Γεια σου, Kωνσταντή βαρβάτε"!
― Kαλησπερούδια αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;

Ένας σού δινε ποτήρι κι άλλος σού δινεν ελιά.
Έτσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά.
Kι αν σε πείραζε κανένας, -αχ, εκείνος ο Tριβέλας!-
έκανες, πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας.

Xτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά...
H ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!

Κώστας Βάρναλης

Φυγή

2008-03-04T01:50:00.002-05:00

Je veux partir et détruire les plantes sanglants de l'ouest.

Όταν ο δολοφόνος τιμάται κι ο σκλάβος σύμβολον γίνεται,
κι η τέχνη εις όπλον μεταμορφώνεται,
ενώ σπονδές ακούγονται εις τ'Άρεος τ'όνομα,
θέλω να φύγω.

Καθώς η Δύση ανυψώνει τον Εφιάλτη εις την οθόνη,
καθώς αι Έριδες ανασυντάσσονται κι επί ρόδων έρπονται,
τότε κι εγώ του ηλίου την κλίνην να καύσω θέλω.

Όταν ο θάνατος σημαίνει περηφάνια,
όταν τα παιδιά γυρεύουν σπόρους κι ελπίδα σε λιμάνια,
ενώ οι μάνες τους σκορπούν τα μέλη των στου Ξέρξη την ποδιά,
την ντροπή που με σκεπάζει να κρύψω θέλω.

Όσο τείχη κτίζονται, παιδιά εξανδραποδίζονται, όσο φράκτες υψώνονται
για να χωρίσουν τους εκλεκτούς απ'τους αδερφούς μου, ενώ τα σπίτια τους
καταστρέφονται μονάχα γι'αυτό που είναι, μόνο γι'αυτό που έτυχε να ονομάζονται,
εγώ θα θέλω ν'αποδράσω.

Αλλά αυτά κι όλα όσα με σπρώχνουν εις την φυγήν,
μου απαγορεύουν ως άνθρωπο να μεταφέρω το σπίτι μου στ'άστρα.

Nazim Hikmet - Angine de poitrine

2008-02-12T21:21:00.000-05:00

Vous avez déjà certainement entendu parler d’un grand poète turc nommé Nâzim Hikmet ? Qui est-il ? Sans discuter, il s’agit d’un grand nom de la poésie mondiale. Je n’ai rien trouvé de mieux pour entrer dans le vif du sujet que ce court poème extrait du recueil Il neige dans la nuit.

Moi un homme
moi Nâzim Hikmet poète turc moi
ferveur des pieds à la tête
des pieds à la tête combat
rien qu’espoir, moi.

Si la moitié de mon cœur est ici, docteur,

L’autre moitié est en Chine,
Dans l’armée qui descend vers le Fleuve Jaune.

Et puis tous les matins, docteur,
Mon cœur est fusillé en Grèce.

Et puis, quand ici les prisonniers tombent dans le sommeil
quand le calme revient dans l’infirmerie,
Mon cœur s’en va, docteur,
chaque nuit,
il s’en va dans une vieille
maison en bois à Tchamlidja
Et puis voilà dix ans, docteur,
que je n’ai rien dans les mains à offrir à mon pauvre peuple,
rien qu’une pomme,
une pomme rouge : mon cœur.
Voilà pourquoi, docteur,
et non à cause de l’artériosclérose, de la nicotine, de la prison,
j’ai cette angine de poitrine.

Je regarde la nuit à travers les barreaux
et malgré tous ces murs qui pèsent sur ma poitrine,
Mon cœur bats avec l’étoile la plus lointaine.

Extrait de Il neige dans la nuit et autres poèmes

Σωτήρης Πέτρουλας

2008-02-07T15:53:00.001-05:00

Χιλιάδες τόνοι γλωσσικό
μετάλλευμα
χρειάζεται να λιώσεις
για να βρεις τη χρειαζούμενη λέξη
στιχουργούσε ο Μαγιακόφσκι.
Θα 'φτανε όμως το λιώσιμο
Της γης για να συνθέσει
τη λέξη
«Σ' αγαπώ»;

Σωτήρης Πέτρουλας
Αριστερός αγωνιστής δολοφονηθέντας από την αστυνομία σε ηλικία 23 ετών
1942- 21η Ιουλίου 1965

Φωτογραφία....για κείνη

2007-12-08T11:12:00.000-05:00

Η φωτογραφία είναι για μένα πάθος, ένα πάθος στο οποίο θέλω να δοθώ ολοκληρωτικά, σαν να δινόμουν στον έρωτά της. Η φωτογραφία είναι κι εκείνης το μεγάλο πάθος της. Είναι αυτό που στα μάτια μου την ξεχωρίζει απ'όλους τους γύρω της. Αυτό που έγινε αφορμή για όνειρα πολλά κι αυτό που με σπρώχνει και μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω προς την πλήρωση ενός εξ'αυτών. Φωτογραφία είναι το θαύμα που σε τυφλώνει.

Το παρακάτω κείμενο τα χαρίζω σ'αυτήν μιας κι αν άφηνε τον εαυτό της να μιλήσει αυτά θα βγαίναν από μέσα της....κι αν ακόμη δεν το διαβάσει ποτέ.

Η φωτογραφία είναι αναγραφή του κόσμου
ταπεινή εξομολόγηση του φωτός
ενυπάρχει με το μυστικό της σκιάς,
φωτίζοντας τα λυμένα του παραδείσου,
είναι στενογραφία του σύμπαντος,
επιλέγει την καθοριστική στιγμή για να υπάρξει στους καιρούς.
Φυλαχτό για δύσκολες ώρες.
Η φωτογραφία καθρέπτης αισθημάτων.
Αντικατοπτρίζει το εγώ την ώρα που το μάτι
ερωτεύεται την ουσία του μη ορατού
και προσπαθεί μ'ένα κλίκ δευτερολέπτου
να το κλειδώσει στις μνήμες των ανθρώπων,
αυτόπτης μάρτυρας μιας άλλης πραγματικότητας
που περνά και μένει δια παντός.
Δεν αντιγράφει, ευγενικά υπογράφει
το βιβλίο της ζωής.
Θυμίζοντας ό,τι υπήρχε, τι υπάρχει
και τι θα υπάρξει στους αιώνες των ψυχών.
Φωτογραφία είναι το θαύμα που σε τυφλώνει.
Ανώνυμος

Υστερόγραφο - Ούτε τ'όνομά σου ξανά θα ψιθυρίσω

2007-09-18T10:45:00.000-05:00

Ας είναι,
διόλου δεν νοιάζομαι που έκλεισες τα μάτια σου καθώς ο ήλιος ανέτειλε.
Ούτε στιγμή δεν θα σκεφτώ το γυμνό κορμί σου που προσκυνούσε το στόμα μου, τ'ακροδάκτυλά μου, το στήθος μου, τα μάτια μου.

Ας είναι,
στιγμή δεν θα νοιαστώ που στα όνειρά μας τώρα μόνος θα πνιγώ.
Μ'αφού σ'έχω κιόλας ξεχάσει· κι εσένα και τα στήθη σου, που πάνω τους έβοσκα τη ζωή, και μαζί τους τα λόγια σου, το βλέμμα της ικέτηδας που ασφυξιούσε από έκσταση και πέθαινε στην αγκαλιά μου στου ποταμού την όχθη.

Μ'αφού σε ξέχασα σου λέω! Κι εσένα και τα λόγια σου που τά'κλεβα πριν απ'τα χείλη σου κυλήσουν: και μαζί σου, τις στιγμές που ούτε χέρια, ούτε γλώσσες, ούτε ίριδες χρειάζονταν για ν'ακούσει ο ένας τον άλλον. Όλα τά'σβησα, ούτε στιγμή την σκέψη σου δεν έχω.

Ας είναι,
στο σώμα μου πια ποτέ δε θα ξανά βρω σημάδια απ'την βια του πάθους σου.
Μα έτσι κι αλλιώς την φραουλοαρτένια γλυκιά οσμή στο πίσω μέρος των λοβών σου, πια δεν θυμάμαι.
Ούτε σταλιά δεν πεθυμώ τα ματωμένα χείλη σου που σαν αγριοφράουλες του Ιούλη τα στοίβαζα μεσ'στα δικά μου.
Στη λήθη μεσ'στην πιο βαθιά είναι το βλέμμα σου πια τώρα, το βλέμμα αυτό που φόραγες σαν σ'έκσταση ο έρωτάς μου σε καλούσε· και πάνε μέρες που ούτε στιγμή στις σκέψεις μου δεν ήρθες.

Ας είναι,
Έφυγες παίρνοντας μαζί σου κάθε λόγο πού'χα πλάσει για ζωή. Και τί μ'αυτό; Πια δεν με νοιάζεις, κι ούτε στιγμή σε συλλογιέμαι.
Εγώ εξάλλου, ποτέ δεν σ'αγάπησα. Και τώρα; Ό,τι έφτιαξα, έγραψα, έχτισα κι εικόνες στο μέλλον έγιναν που θα τα βάλω; Δε με νοιάζει που εσύ δεν ήθελες, μα μόνο που'ναι πολλά κι είναι για σένα, και μέσα μου πια δεν χωράνε.

Ας είναι,
καρφί δεν μου καίγεται. Αφού ούτε μια μέρα δεν σ'αγάπησα.....

Μα τότε γιατί πονώ;

Δεν με νοιάζει πού'φυγες κι όλα τ'άφησες στην μέση. Δεκάρα δεν δίνω. Κι ούτε τ'όνομά σου ξανά θα ψιθυρίσω...................Αναστασία

Άντε να δούμε πότε θα τιμωρηθούμε επιτέλους

2007-07-16T15:39:00.001-05:00

Φταίει το κράτος, φταίει η πυροσβεστική, φταίει ο Χατζηπετρής.
Το κράτος είμαστε εμείς, οι οικοπεδοφάγοι, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι υπάλληλοι της πολεοδομίας που λαδώνονται, οι νεόπλουτοι που αγοράζουν τα σπιτάκια μέσα στα πεύκα, οι εργολάβοι και οι εργάτες που χτίζουν και εκχερσώνουν στα καμένα, οι πελάτες ψηφοφόροι, είμαστε εμείς.

Οι ασυνείδητοι που πετάμε τα σκουπίδια μας και τις γόπες μας έξω από το παράθυρό μας είμαστε εμείς, οι εγωιστές συμφεροντολόγοι, οι σταρχιδιστές, οι εμπρηστές, οι εραστές του εύκολου κέρδους, οι πολίτες που ανέχονται να ξοδεύουν δισεκατομμύρια ευρώ για άχρηστους εξοπλισμούς, για μηχανές θανάτου ενώ δεν υπάρχουν χρήματα για δασοπροστασία, για δημιουργία χώρων πρασίνου, πολιτισμού, ψυχαγωγίας, είμαστε εμείς. Εγώ κι εσύ ναι εσύ που με κοιτάς και "σπαράζει η ψυχή σου καθώς καίγεται ο τελευταίος πνεύμονας της Αθήνας". Άντε πάρε τώρα το αυτοκινητάκι σου, πήγαινε στην δουλίτσα σου, άναψε το κλιματιστικό σου και αν είσαι τυχερός πήγαινε και στο αυθαίρετο σπιτάκι σου το Σαββατοκύριακο. Ξυπνήστε βολεμένοι! Μην νομίζετε πως δεν θά'ρθει και η σειρά σας. Η ύβρις πάντα τιμωρείται με τον πιο επίπονο τρόπο. Πολύ λυπήθηκα που δεν κάηκαν καμιά 1000αδα σπίτια σήμερα...αλλά δεν απελπίζομαι, με τις πλημμύρες τον χειμώνα ελπίζω να αφανιστούν μερικές γειτονιές μπας και ξεφυτρώσουν τα σπίτια και φυτρώσουν δέντρα στην θέση τους.

Οι γυναίκες π'αγαπούμε

2007-06-07T15:21:00.000-05:00

Ειν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν τα ρόδια

έρχονται και μας βρίσκουνε

τις νύχτες

όταν βρέχη

με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας

μεσ’ στα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά

και τα κοσμούνε

σα δάκρυα

σαν ακρογιάλια φωτεινά

σα ρόδια

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΥΜΝΟΣ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ Π’ ΑΓΑΠΟΥΜΕ, ΕΛΕΥΣΙΣ

21 χρόνια πριν, όλα φαίνονται ίδια

2007-05-22T22:38:00.001-05:00

Μια μώβ σκιά Μαίου ξάπλωσε στον τόπο....

Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στην Νομική Σχολή και στην οδό Σκουφά και στις οδούς Μαυρομιχάλη κι Ιπποκράτους ,ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες κι αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο:"Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι;Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα;"

Κι η Σύγκλητος κι οι φοιτητές όλων των παρατάξεων,όλοι αγανακτησμένοι με τα 30-100 παιδιά που δεν το βάζουν κάτω.Δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους.Που δεν μπορούν να αντιληφτούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα,προπηλακίζονται ατελείωτα,και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός,αρχίζει από τον δάσκαλο,τον επιστάτη του σχολείου.Από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου.Απ'τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο.Απ'τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσυκλετιστή της τροχαίας που θα σου ζητήσει άδειες,ταυτότητες και πιστοποιητικά.Ως τον γιατρό του Νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό ύστερα απ'την γροθιά του οργάνου της τάξεως.Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.Εξύβριση αρχής,έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων.Χειροδικία κατά της αρχής,έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου ...Κι η ιστορία δεν έχει τέλος.

Η ανωνυμία κι η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του.

Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησία Ελληνική τα πρόσφατα τελευταία σαράντα χρόνια.Όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης σ'αυτόν τον ένδοξο κατά τ'άλλα τόπο μας.

Μια μώβ σκιά Μαίου σκέπασε την Αθήνα.Κι όμως,δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος,μια εφημερίδα,να αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί,να καταγγείλει αυτήν την αλήθεια γι αυτό το τρίγωνο του αίσχους:Σκουφά ,Μαυροματαίων κι Ιπποκράτους.Κι άρχισε μια σκόπιμη ,ύποπτη κι έντεχνη σύγχιση τριών ασχέτων μεταξύ τους περιπτώσεων.Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων,τους επωνομαζόμενους χούλιγκανς.Κι επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη ,με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας,ότι οι νέοι αυτοί ,οι αναρχικοί,είναι οι βομβιστές κι ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών.

Και φυσικά ,όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των 100,40 ή 20 παιδιών κι όλη η επιχείρηση στεφθεί με επιτυχία,θα πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου κατά του εγκλήματος.

Δολοφονούνται πολίτες κι οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται.Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμό κι οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και τέλος δεν ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί γιατί υπάρχουν μερικά ζωντανά κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα,ανοργάνωτα, ίσως με αφέλεια σ'αυτήν την οργανωμένη κρατική ασχήμεια.Αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμα μερικοί που δεν συνήθισαν στην παρουσία του τέρατος.

Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά,έτσι καθώς κοιτάτε μ'απορία κι αγανάκτηση για ότι συμβαίνει γύρω σας,είμαι μαζί σας...Και σας αγαπώ!

Μάνος Χατζηδάκης - Μάιος 1986

Μικρόκοσμος - Ναζίμ Χικμέτ

2007-05-18T00:16:00.000-05:00

Και να τι θέλω τώρα να σας πω
μες στης ινδίες, μέσα στην πόλη της καλκούτας
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο
αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα
Θα πείτε: «τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή»
Ε, το λοιπόν, ότι και να είναι τ' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
είν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

-- ναζίμ χικμέτ - "μικρόκοσμος"

Δυνάμωσις - Καβάφης

2007-04-10T11:10:00.000-05:00

Alli un otro poeta que no cabe duda que es un de los mas particular y original del sieclo pasado. Cavafis Es un maestro en la presentación de una escena, de un sentimiento intenso, o de una idea (con frecuencia irónica), en versos directos y sin ornamento. Ese poema es como el lema de mi vida. Como fortalecerse y tomar el camino que ningún ha tomado antes.

Quien quiera fortalecer su espíritu
debe abandonar la reverencia y la sumisión.
Guardará algunas de las leyes,
pero la mayoría las violará,
abandonará leyes y costumbres,
la obviedad aceptada e inadecuada.
Mucho le enseñarán los placeres.
No temerá el acto destructivo;
la mitad de la casa debe ser demolida.
Así es como se desarrollará virtuosamente en el conocimiento.

Το ποίημα αυτό το δείχνω σε όποιον μου μιλάει για σέβας, κανόνες, νόμους και παραδόσεις. Για να βρει κανείς και να περπατήσει πάνω στο απάτητο μονοπάτι της ζωής, μόνο έτσι μπορεί κανεις να
το κάνει.

Δυνάμωσις

Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
να βγη απ' το σέβας κι' από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ' έθιμα κι' απ' την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγη.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι·
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Έτσι θ' αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 1903

Γυμνό σώμα

2007-04-07T20:46:00.000-05:00

Ο Γιάννης Ρίτσος δικαίως κατά την γνώμη μου θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές του 20ού αιώνα σε ολόκληρο τον κόσμο. Το γυμνό σώμα είναι ένα από τα δείγματα της μοναδικής ικανότητας που έχει να δημιουργεί εικόνες στο μυαλό μας, δίνοντάς μας ταυτοχρόνως πολύ δυνατά συναισθήματα.

Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.

Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.

Ἀθήνα 24.9.80

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

2007-03-26T00:06:00.000-05:00

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απ' τη ζωή δεν είναι.

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτέυεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν τον φοβάσαι
Μα έτσι γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά.

Ναζίμ Χικμέτ

απόδοση Γιάννης Ρίτσος

Νέα μέρα - Υπόγεια ρεύματα

2007-03-24T20:23:00.000-05:00

Τελείως απρόσμενα έπεσε εχθές στα χέρια μου ο νέος δίσκος των υπογείων ρευματων. Τ'όνομα αυτού, Νέα Μέρα. Και όντως πρόκειται για μια νέα μέρα στο ελληνικό ροκ.
Πολύ καιρό είχα να ανατριχιάσω ακούγοντας κάποιο καινούριο τραγούδι. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι'αυτή την εμπειρία που μου προσφέρατε μέσω αυτού του δίσκου σας. Τραγούδια όπως το Πάλι εγώ ή το ονειρεύομαι και τ'αστέρια τα θεωρώ μεταξύ των κορυφαίων ροκ κομματιών που έχουν βγει τα τελευταία αρκετά χρόνια στην Ελλάδα (αμφοτέρως στιχουργικώς και μουσικώς). Η μουσική όλου του δίσκου έχει ποικιλία χωρίς να χάνει την ομοιομορφία του και οι στίχοι αποφεύγοντας τα τετριμμένα σου δίνουν μια αίσθηση περασμένων δεκαετιών αλλά σε σύγχρονο ύφος. Η μουσική δε μερικών κομματιών είναι απλώς τέλεια· μελωδικότατη και με ενορχηστρώσεις γεμάτες και δυνατές.

Πιστέψτε με συνήθως είμαι φειδωλός με τα λόγια μου, ιδιαιτέρως όταν αφορά ελληνικούς μουσικούς αλλά δεν είχα ακούσει τέτοιο δίσκο εδώ και πολύ καιρό. Σας ευχαριστούμε πολύ υπόγεια ρεύματα. Για εμένα προσωπικώς είναι ο κορυφαίος δίσκος τους και μάλιστα εκτός συναγωνισμού.

"Ειρήνη" - Γιάννης Ρίτσος

2007-03-20T00:50:00.000-05:00

Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα
φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που
παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν
στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους πούσκαψαν οι οβίδες
φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές πούκαψε η πυρκαϊά δένει τα
πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ' οι νεκροίμπορούν να γείρουν στο πλευρό
τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του
κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το
βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο
δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει
φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές
καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα
βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο
λέγοντας: το φως, το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να
γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από
κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ'
το σύννεφο
όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το
Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της
χαράς μέσα στο βράδι
κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει
βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του
χρόνου
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θυμωνιές των αχτίνων στους
κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα
γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου -- όταν λέμε: αύριο θα
χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην
καρδιά
κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα
δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο
προλετάριος
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των
ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ' αλέτρια που χαράχουν βαθειές
αυλακιές σ' όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.
Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό 'ναι η ειρήνη.

Αναστασι

2007-03-11T03:47:00.000-05:00

Και να που η ώρα έφτασε ξανά να λησμονήσω τους ψεύτικους φόβους και να φυσήξω ξανά τις κοιμισμένες στάχτες ακολουθώντας αόρατες πυξίδες του μυαλού· λέγοντας:

Ο έρωτας είναι ένα όνειρο ανοικτό,
στο κέντρο του μικρά, χιλιάδες "σ'αγαπώ",

η αγάπη συνθέτει μια στιγμή ουτοπίας,
από νότες που γίνονται στάχτες

ή

τραπέζι με ψίχουλα κι αίμα γεμάτο που
μας λιγώνει σαν ο ίμερος χορτάσει.

Μα η αγάπη είναι απλώς μια λέξη, που δεν αντέχει σε συγκρίσεις και που κουφοβράζει στο στόμα μας περιμένοντας να πέσει μελίρρυτη στην θέα μιας μυριοχάριτης στιγμής.
Μιά λέξη που μέσα της κυλάν διάτρητες πληγές και που φέρνει μαζί της παράξενες συνήθειες, ανέμους μανιασμένους, χειμάρρους από λόγια μα λίγες κι ακριβοθώρητες μονάχα πράξεις.

Σονέτο αγάπης LXXXI Soneto de amor

2007-03-11T02:32:00.000-05:00

Και τώρα πια είσαι δική μου. Αναπαύσου μέσ'στ'όνειρό μου μαζί με το δικό σου.
Αγάπη, πόνος, δουλειά, ας κοιμηθούν τώρα.
Κυλά η νύχτα πάνω στους αόρατους τροχούς της,
και συ δίπλα μου είσαι αγνή σαν κοιμούμενο ήλεκτρο.

Καμία άλλη, αγάπη μου, δεν θα κοιμηθεί μεσ' στα όνειρά μου.
Θα πας, μαζί θα πάμε στου χρόνου τα ύδατα.
Καμία άλλη δεν θα ταξιδέψει στις σκιές μαζί μου,
μονάχα εσύ, αειθαλής, παντοτινός ήλιος, παντοτινή σελήνη.

Τα χέρια σου ήδη άνοιξαν τις εύθραυστες γροθιές τους
κι αφήνουν τ'απαλά τους σημάδια να πέσουν δίχως πορεία,
τα μάτια σου κλείνουν σαν δυό γκρίζα φτερά,

καθώς εγώ ακολουθώ το νερό που βαστάς και με μεταφέρει:
Η νύχτα, ο κόσμος, ο άνεμος τυλίγουν το πεπρωμένο τους,
και πια, χωρίς εσένα, δεν είμαι παρά μονάχα τ' όνειρό σου.

Pablo Neruda
μετάφραση δική μου

Ya eres mía. Reposa con tu sueño en mi sueño.
Amor, dolor, trabajos, deben dormir ahora.
Gira la noche sobre sus invisibles ruedas
y junto a mí eres pura como el ámbar dormido.

Ninguna más, amor, dormirá con mis sueños.
Irás, iremos juntos por las aguas del tiempo.
Ninguna viajará por la sombra conmigo,
sólo tú, siempreviva, siempre sol, siempre luna.

Ya tus manos abrieron los puños delicados
y dejaron caer suaves signos sin rumbo,
tus ojos se cerraron como dos alas grises,

mientras yo sigo el agua que llevas y me lleva:
la noche, el mundo, el viento devanan su destino,
y ya no soy sin ti sino sólo tu sueño.

Πάμπλο Νερούδα
traducción mia

La gota de rocio

2007-02-26T14:27:00.000-05:00

Silvio Rodriquez

Το τραγούδι αυτό αποτελεί ένα από τα ερωτικά τραγούδια
του Σίλβιο και γράφτηκε πριν από το απόλυτο τραγούδι
χωρισμού που έχω αναφέρει εδώ:
http://peripeton.blogspot.com/2006_10_01_archive.html

La gota de rocío
del cielo se cayo
y en ella el amor mío
la carita se lavo

Pero era tan temprano
que no salía el sol
y se helaron las manos
y mejillas de mi amor

Creí que las estrellas
la iban a buscar
y que en su cara bella
se ponían a jugar

Me dijo: tengo frío
acércame calor
y fui con tanto brío
que encendí su corazón

Y mientras la besaba
me dijo en un temblor
esto es lo que faltaba
para que saliera el sol

Oh! gota de rocío
no dejes de caer
para que el amor mío
siempre me quiera tener

Η ελληνική μετάφραση

Μια δροσοσταλίδα,
πέφτει απ'τον ουρανό
και μ'εκείνη το πρόσωπό της
η αγάπη μου πλένει


Αλλά ήταν πολύ νωρίς
κι ο ήλιος δεν είχε βγει
και πάγωσαν τα χέρια
και τα μάγουλα της αγάπης μου


Πίστευα πως τα αστέρια
θα έρχονταν να την βρουν
και στο όμορφο πρόσωπό της
θα κάθονταν να παίξουν

Μου λέει: κρυώνω
πλησίασέ με ζεστασιά μου,
και πήγα δίπλα της με τόσο σφρίγος
που η καρδιά της άναψε

Και καθώς την φιλούσα
μου είπε τρέμοντας
αυτό ήταν εκείνο που χρειαζόταν
για να ανατείλει ο ήλιος

Ω! δροσοσταλίδα,
μην αφεθείς να πέσεις,
διότι η αγάπη μου
πάντοτε θα θέλει να είμαι δικός της


Κι εάν το τραγουδούσαμε στα ελληνικά θα ήταν κάπως έτσι:
SOL·RE/FA#·DO·DO·RE/FA#·SOL SOL·RE/FA#·DO

DO RE/FA# SOL·SOL·RE/FA#·DO
Σταγόνα της δροσούλας
DO RE/FA# SOL·SOL·RE/FA#·DO
πεφτεί απ'τον ούρανό,
DO RE/FA# SOL
στο πρόσωπο επάνω
SOL RE/FA# DO·DO·RE/FA#·SOL
της αγάπης μου ακουμπώ

Μα ήτανε αυγούλα,
κι ο ήλιος πουθενά
τσ'αγάπης μου τα χέρια
παγώσανε με μιάς

Τ'αστέρια τότε είδα
να ψάχνουνε γι'αυτήν,
κι απάνω της να πέφτουν
στα μάτια, στα μαλλιά

Κρυώνω, λέει, Νίκο
δώσε μου ζεστασιά
και πάω με τόσο σφρίγος
που ανάβει η καρδιά

Καθώς την εφιλουσα,
αναριγώντας λέει,
αυτό είναι που ο ήλιος
ήθελε για να βγει


Σταγόνα της δροσούλας,
μην πέφτεις άλλο πια,
η αγάπη μου εμένα
για πάντα θ'αγαπά

In English the translation would be:


The dew drop
fell from the sky
and in it my love
washed her face

But it was so early
that the sun had not risen
and the hands and the chicks
of my love frozen

I believed that the stars
would go find her
and would place themselves playing
on her beautiful face

She said,"I am cold,
come closer warmth",
and I went with such vigour
that her heart light up

And while I was kissing her
she told me in a shivering voice,
"That's what was missing
for the sun to rise"

Oh! Dew drop
do not let yourself fall
as my love will
always want to have me

Alora, πέντε choses about mi

2007-02-20T23:17:00.000-05:00

1. Se potessi scegliessi un lavoro, esso fossi primo ministro di un paese europeo

2. Θέλω πριν συμπληρώσω τα 35 μου χρόνια να
έχω ζήσει σε περισσότερες από 5 χώρες και να
μιλάω 7 γλώσσες.

3. Je suis extremement raisonnable en general mais
a propos de l'amour je deviens irrationnel et je vis
ma vie être guidé par le motto "On se repent juste pour
les choses qu'on n'a PAS faire"

4. It's really hard for someone to earn my respect. Amongst
both people who've passed away and people who're still alive
only 4 have earned my respect so far (yeah it sounds arrogant
but I didn't say I respect myself and furthermore, I am very
demanding with people).

5. No me enfado casi jamas, pero la gente me falla a menudos.
Sin embargo, si alguien conseguiría me enfadar, podria matarlo

Η πιο όμορφη θάλασσα

2007-02-16T03:02:00.000-05:00

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες,
τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Κι ό, τι πιο όμορφο,
Κι ό, τι πιο όμορφο θα θελα να σου πω,
Δε στο 'πα ακόμα, δε στο 'πα ακόμα.

Nαζίμ Χικμέτ
μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Λουσία

2007-01-31T02:04:00.001-05:00

Δυο στάλες μονάχα σαν άλικα κογχύλια στις λευκές ακτές της σελήνης

Τα στήθη σου κουρνιάζουν στις παλάμες μου

Σαν βλάσφημη γυμνή αλήθεια, σε πιστεύω σαν ψέμα γλυκόπιοτο

τα λόγια σου χαράζουν τις μέρες μου

Σαν άμμος, παρασυρμένη από τον αγέρα τ' Αυγούστου πάνω στο κορμί μου,

τ' ακροδάκτυλά σου ταξιδεύουν στην γη που κατάκτησες

Κι έτσι κάνεις την στιγμή να κρατάει αιώνια

Να σταματάς να μετράς τις μέρες που σου μένουν, τα χρόνια που φύγανε

Παρά μόνο τις ώρες που μένουν μέχρι την άλλη φορά που οι ματιές μας

θα ακουμπήσουν η μία την άλλη. Να τι είναι έρωτας

Κι έτσι κάνεις την στιγμή να κρατάει αιώνια

Τι ΔΕΝ είναι σοσιαλισμός

2007-01-31T02:00:00.000-05:00

Το ακόλουθο κείμενο του πολωνού φιλοσόφου Λέζεκ Κολακόφσκι γράφτηκε ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, στις αρχές του 1957, και προοριζόταν για το περιοδικό της πολωνικής αριστεράς «Pro prostu», αλλά η λογοκρισία της κυβέρνησης Γκομούλκα απαγόρευσε τη δημοσίευσή του.

Θα σας πούμε τι είναι ο σοσιαλισμός. Οφείλουμε όμως πριν απ' όλα να σας πούμε τι δεν είναι σοσιαλισμός.

Ο σοσιαλισμός λοιπόν δεν είναι:

Μια κοινωνία στην οποία όποιος δεν έχει διαπράξει εγκλήματα μένει στο σπίτι του περιμένοντας την αστυνομία.

Μια κοινωνία στην οποία αποτελεί έγκλημα το να είσαι αδελφός, αδελφή, γιος ή σύζυγος ενός εγκληματία.

Μια κοινωνία στην οποία κάποιος είναι δυστυχής επειδή λέει αυτό που σκέφτεται και κάποιος άλλος είναι ευτυχής επειδή δεν λέει αυτό που σκέφτεται.

Μια κοινωνία στην οποία κάποιος είναι ακόμη καλύτερα επειδή δεν σκέφτεται καθόλου.

Ενα κράτος οι στρατιώτες του οποίου εισβάλλουν πρώτοι στο έδαφος μιας άλλης χώρας.

Ενα κράτος στο οποίο όποιος πλέκει το εγκώμιο των ηγετών βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση.

Ενα κράτος στο οποίο μπορεί κανείς να καταδικαστεί χωρίς δίκη.

Μια κοινωνία στην οποία οι ηγέτες διορίζονται από μόνοι τους στα αξιώματά τους.

Μια κοινωνία στην οποία δέκα άνθρωποι ζουν σε ένα μόνο δωμάτιο.

Μια κοινωνία που έχει αναλφάβητους και υποφέρει από επιδημίες ευλογιάς.

Ενα κράτος που δεν επιτρέπει τα ταξίδια στο εξωτερικό.

Ενα κράτος που έχει περισσότερους χαφιέδες από όσες παραμάνες και περισσότερους ανθρώπους στις φυλακές από όσους έχει στα νοσοκομεία.

Ενα κράτος στο οποίο οι άνθρωποι υποχρεώνονται να προσφεύγουν στα ψεύδη.

Ενα κράτος στο οποίο οι άνθρωποι υποχρεώνονται να γίνονται κλέφτες.

Ενα κράτος στο οποίο οι άνθρωποι υποχρεώνονται να διαπράττουν εγκλήματα.

Ενα κράτος που διαθέτει αποικίες.

Ενα κράτος του οποίου οι γείτονες καταριούνται τη γεωγραφία.

Ενα κράτος που παράγει εξαιρετικά αεριωθούμενα και άθλια παπούτσια.

Ενα κράτος στο οποίο όποιος είναι τεμπέλης ζει καλύτερα από όποιον έχει θάρρος.

Ενα κράτος στο οποίο οι δικηγόροι συμφωνούν σχεδόν πάντοτε με τον εισαγγελέα.

Ενα κράτος στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν Θεό για να βρουν μια παρηγοριά στην αθλιότητά τους.

Ενα κράτος που δίνει βραβεία σε ψευτο-συγγραφείς και για τη ζωγραφική γνωρίζει περισσότερα από όσα γνωρίζουν οι ζωγράφοι.

Ενα έθνος που καταπιέζει άλλα έθνη.

Ενα κράτος που θέλει όλοι οι πολίτες του να έχουν την ίδια γνώμη στη φιλοσοφία, την εξωτερική πολιτική, τη λογοτεχνία και την ηθική.

Ενα κράτος στο οποίο η κυβέρνηση είναι αυτή που ορίζει τα δικαιώματα των πολιτών, ενώ οι πολίτες δεν ορίζουν τις δικαιοδοσίες της κυβέρνησης.

Ενα κράτος στο οποίο οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για τους προγόνους τους.

Ενα κράτος στο οποίο ένα μέρος του πληθυσμού παίρνει μισθούς σαράντα φορές μεγαλύτερους από τους μισθούς των άλλων.

Ενα κράτος μοναδικό, απομονωμένο.

Μια ομάδα καθυστερημένων χωρών.

Ενα κράτος που χρησιμοποιεί εθνικιστικά συνθήματα.

Ενα κράτος του οποίου οι κυβερνήσεις θεωρούν ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την εξουσία τους.

Ενα κράτος που συμβιβάζεται με το έγκλημα και προσαρμόζει έπειτα την ιδεολογία του σε αυτόν τον συμβιβασμό.

Ενα κράτος που δυσκολεύεται να εδραιώσει μια διάκριση ανάμεσα σε υποδούλωση και απελευθέρωση.

Ενα κράτος στο οποίο οι ρατσιστές δημεγέρτες απολαμβάνουν πλήρη ελευθερία.

Ενα κράτος στο οποίο υπάρχει ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Ενα κράτος που θεωρείται σταθερά σοσιαλιστικό επειδή κατάργησε την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Ενα κράτος που δυσκολεύεται να διακρίνει μια κοινωνική επανάσταση από μιαν ένοπλη επίθεση.

Ενα κράτος που δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πιο ευτυχισμένοι στον σοσιαλισμό.

Μια κοινωνία που είναι η ίδια η θλίψη.

Ενα σύστημα με κάστες.

Ενα κράτος που γνωρίζει πάντα τη βούληση των ανθρώπων πριν ακόμη τους ρωτήσει γι' αυτήν.

Ενα κράτος που μπορεί να κακομεταχειρίζεται ατιμώρητα αυτή τη βούληση.

Ενα κράτος στο οποίο μια αντίληψη της ιστορίας είναι νόμος.

Ενα κράτος στο οποίο φιλόσοφοι και συγγραφείς λένε πάντοτε τα ίδια πράγματα με τους στρατηγούς και τους υπουργούς αλλά πάντοτε μετά από αυτούς.

Ενα κράτος στο οποίο οι χάρτες των πόλεων είναι κρατικό μυστικό.

Ενα κράτος στο οποίο τα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών μπορούν να προαναγγελθούν.

Ενα κράτος στο οποίο υπάρχει η καταναγκαστική εργασία.

Ενα κράτος στο οποίο υπάρχουν φεουδαλικά δεσμά.

Ενα κράτος που έχει το παγκόσμιο μονοπώλιο της επιστημονικής προόδου.

Ενα κράτος στο οποίο ένας ολόκληρος πληθυσμός, κόντρα στη θέλησή του, μπορεί να μεταφερθεί αλλού.

Ενα κράτος στο οποίο οι εργαζόμενοι δεν ασκούν καμιάν επιρροή στην κυβέρνηση.

Ενα κράτος το οποίο πιστεύει ότι είναι το μόνο που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα.

Ενα κράτος που θεωρεί ότι έχει πάντοτε δίκιο.

Ενα κράτος στο οποίο η ιστορία είναι υπηρέτρια της πολιτικής.

Ενα κράτος στο οποίο οι πολίτες δεν μπορούν να διαβάζουν τα σπουδαιότερα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας, ούτε να θαυμάζουν τα σπουδαιότερα έργα της σύγχρονης ζωγραφικής ούτε και να ακούνε τα μεγάλα έργα της σύγχρονης μουσικής.

Ενα κράτος που αποφασίζει ποιος μπορεί να του ασκήσει κριτική και πώς.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος.

Και τώρα, προσοχή! Θα σας πούμε τι είναι ο σοσιαλισμός. Ε, λοιπόν, ο σοσιαλισμός είναι καλό πράγμα.

Σχέση με ένα κορίτσι - Μαγιακόφσκι / Μαγιακόβσκι

2007-01-25T20:18:00.000-05:00

Το βράδυ το ίδιο είχε πάρει την δική του απόφαση - γιατί να μην γίνουμε οι δυό μας εραστές;
Σκοτάδι γύρω, κανείς δεν θα μας δει.
Και πράγματι, έγυρα από πάνω της· και όντως, καθώς έγερνα, τής ψέλλισα σαν γονιός καλός:
"Το πάθος είναι απόκρημνο σαν βάραθρο -
σε παρακαλώ, φύγε·
φύγε σε παρακαλώ"

Отношение к Барышне

Этот вечер речал —
не в любовники выйти ль нам?—
темно,
никто не увидит нас.
Я наклонилася действитьно,
и действитьно
я,
наклонясь,
сказал ей,
как добрый родител:
«Страсти крут обрыв —
будьте добры,
отойдите.
Отойдите,
будьте добры».

Влади́мир Влади́мирович Маяко́вский

Άκου!

2007-01-21T02:38:00.000-05:00

Владимир Маяковский одним из моих поетов фаворита. Он очень трудн для того чтобы перевести. Так я только даю вам это стихотворение в оригинале. Он настолько романтичн что можете сделать вы упадочно после чтения его. Я люблю его!

Послушайте!

Послушайте!
Ведь, если звезды зажигают -
значит - это кому-нибудь нужно?
Значит - кто-то хочет, чтобы они были?
Значит - кто-то называет эти плевочки
жемчужиной?
И, надрываясь
в метелях полуденной пыли,
врывается к богу,
боится, что опоздал,
плачет,
целует ему жилистую руку,
просит -
чтоб обязательно была звезда! -
клянется -
не перенесет эту беззвездную муку!
А после
ходит тревожный,
но спокойный наружно.
Говорит кому-то:
"Ведь теперь тебе ничего?
Не страшно?
Да?!"
Послушайте!
Ведь, если звезды
зажигают -
значит - это кому-нибудь нужно?
Значит - это необходимо,
чтобы каждый вечер
над крышами
загоралась хоть одна звезда?!

1914

RadioCentreVille

2007-01-16T00:18:00.000-05:00

To RadioCentreVille είναι ένας παροικιακος ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει σε 7 γλώσσες. Όλοι οι παραγωγοί είναι εθελοντές και ως σκοπο έχει να δώσει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν και να καλύπτει θέματα της πολιτικής και πολιτιστικής επικαιρότητας που δεν βρίσκουν αλλού κάλυψη.

Εάν κανείς θέλει να ακούσει τι κάνουμε στο Radio Centre ville, oποιαδήποτε στιγμή μπορεί να πατήσει στο http://radiocentreville.com/grille/g001/g001.m3u και να ακούσει την εκπομπή μας της εκάστοτε Δευτέρας J Αυτής της εβδομάδας δεν είναι πολυ αντιπροσωπευτική αλλά δεν χάνεται και πράμα να μας ακούσετε.

Αντιστοίχως το πρόγραμμα της Τρίτης είναι http://radiocentreville.com/grille/g201/g201.m3u , της Τετάρτης http://radiocentreville.com/grille/g301/g301.m3u κοκ.

Του Σαββάτου http://radiocentreville.com/grille/g501/g501.m3u

Και της Κυριακής http://radiocentreville.com/grille/g602/g602.m3u και http://radiocentreville.com/grille/g605/g605.m3u

Un poema por una musa desconocida

2007-01-13T04:23:00.000-05:00

Dulce lilly, where had you been hiding? In which forgotten melody of the amorous musician; behind which verse of the drunken poet?

Little lilly, sing the summer of your living elegy, paint my day with the colours of your eyes and let me know : what sunrise fed you, which red full moon painted your lips with wine, which carpenter carved your hair of ebony?

I stay awake on the brink of your lips, I dance with your shadows that you leave behind in the dawn of your youth. Trying to describe you, trying to make a poem that reflects your image on paper. Making love with words from any tongue that humans can possibly invent, wrestling with verses and phrases; in vain. But you too are made of earth....

You escape from the words, you untie the bonds I try to set on your form. You dive into the river of verses that lie under your feet and you emerge as another embodiment of my agony. No pencil could render you into short traces of graphite, whether into letters or lines that try to imitate your face. No sounds, aromas or screams could ever reconstruct what a man, a woman and their love put together that night on the shore of lake Desire

Unexpected past

2007-01-13T03:57:00.000-05:00

I was not expecting her. She came on a white summer night from a land where pain and love grow on the wheels of life, where vineyards hold secrets of despair and plains live with their mouths sealed; for so dreaded their words would be.

My eyes didn't look for her, my face didn't feel the blistering sunlight of her eyes. Only when doubts, fears and sin were put to rest under the crushing reality of her presence, did truth uncovered itself.

And this is how, this is when dusk finally found me in my promised land.

Oh starless night, what secrets does your darkness conceal?

Μια αγάπη μιας κάποιας Δευτέρας

2006-12-20T15:04:00.000-05:00

Είναι που μύρισε άνοιξη το πρωί
κι εσύ δεν ξέρεις πόσο μου λείπεις
Είναι που κάθε σου ανάσα μου φέρνει την αυγή, και μ'αγκαλιάζει
Έρχεσαι κι ανάβει για σένα η σελήνη, σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου λέξη
Ποιό τραγούδι μπορεί να πει τ'όνομά σου
Με τι χρώμα να ζωγραφίσει, κανείς την ομορφιά σου
με τι λόγια μπορεί , να μπει στα όνειρά σου, να κλέψει την ματιά σου
Κι έτσι αφήνω το φως να χορέψει μαζί σου
και το φως αντιγράφει κι αυτό την μορφή σου, και κάθε σου βήμα, και κάθε σου λέξη
Κι έτσι ήρθε και πάλι η νύκτα, μυρίζει χειμώνα
κι έτσι τώρα το ξέρεις πόσο μου λείπεις και πόσο σε θέλω
κι έτσι μόνη σ'αφήνω χωρίς μελωδία
Γιατι τώρα το ξέρω, τα λόγια σου ήταν λίγα, χωρίς να γίνουν πράξη
Γιατί τώρα το ξέρω, μια αγάπη δεν χωράει σε δυο μικρές υπάρξεις, σε δυο μικρές υπάρξεις

2006-12-17T00:19:00.000-05:00

Αναζήτηση

Ξεκινά με το που θ'ανοίξεις τα μάτια της συνείδησής σου ανακαλύπτοντας την ύπαρξή σου. Άλλοι στα δέκα, άλλοι στα είκοσι, άλλοι κατά τις ύστερες ώρες του ταξιδιού, άλλοι ποτέ.
Τότε ξεκινά η αναζήτηση και η απόπειρα να βολέψεις τον νου, να πάψει η αμφισβήτηση του εαυτού σου· κι επιβιβάζεσαι στον συρμό της εκστρατείας, ταξιδεύεις ανάμεσ'από βράχια και νύχια κι ανοικτά νερά και κορμιά φουρτουνιασμένα. Κι ύστερ'από μήνες, χρόνια, ποτέ, σαν αργοναύτης αποβιβάζεσαι με την πρώτη λάμψη τ' Αυγερινού στην ακτή της απάτης.
Και τότε θαρρείς πως άνοιξε η πύλη της αλήθειας για μια στιγμή και σ'άφησε ν'αρπάξεις τα νοήματα και τις μυρωδιές της ζωής, τους σκοπούς του αγώνα Πολλοί επαναπαύονται, μένουν με την εντύπωση της ολοκλήρωσης και της εξιλέωσης. Λίγοι, καταφέρνουν και σπάνε τα δεσμά της βολής και αφού ξαποστάσουν, συνεχίζουν τον ανήφορο μέσ' το διάβα της αναζήτησης. Δεν μένεις στον πρώτο σταθμό που σε θαμπώνει. Μπορεί η αλήθεια να σε περιμένει στον επόμενο.
Και ξαναρχίζεις το ταξίδι της επιστροφής, που όμως δεν ξέρεις αν σε οδηγεί κάπου ή σε φέρνει πάλι στο ουδ-έν. Δεν ελπίζεις, δεν πιστεύεις, δεν φοβάσαι, κι ούτε κοτεύεις· μόνο αναζητάς και αμφισβητείς το είναι σου - μή δέχεσαι τον εαυτό σου, όπου κι αν φθάσεις, ό,τι κι άν πετύχεις κι όπου κι άν ανέβεις. Να θυμάσαι πως το τέλος τ'ανήφορου είναι το άπειρο. Το τέρμα της ατραπού είναι ο θάνατος -

Κι έτσι το δείλι σε βρίσκει μονάχο σ'άλλο σταθμό σε δεύτερη πατρίδα. Πατρίδα της ψυχής και του νού. Χωρίς σύνορα, μή στατική ή αιώνια. Και νιώθεις γαλήνη στο επίνειο της ύπαρξής σου.

2006-12-16T14:43:00.000-05:00

Περί χρήματος

Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίον άργυρος κακόν νόμισμ'έβλασεν.

Τούτο και πόλεις πορθεί, τοδ'άνδρας εξανήστισιν δομών, τοδ'εκδιδάσκει και παραλλάσει φρένας χρηστάς πρός αισχρά πράγμαθ'ίστασθε βροτών· πανουργίας δ'έδειξεν ανθρώποις έχειν και παντός έργου δυσσέβειαν ειδέναι.

2006-12-04T14:07:00.000-05:00

Hoy ten miedo de mí

Fernando Delgadillo es un cantante mexicano que hace poesía con su música. Sus letras son tan poéticos que aun los hispanohablantes tienen problemas para comprender sus significado y sus alegorías y imágenes líricas. Entonces, mi traducción no es perfecta pero pueden comprender que quiere decir el poeta ;)

(Fernando Delgadillo)

Hoy que llevo en la boca el sabor a vencido
Procura tener a la mano un amigo
Que cuide tu frente y tu voz
Y que cuide de ti, para ti tus vestidos
Y a tus pensamientos mantenlos atentos
Y a mano tu amigo

La importancia de verte
Morderte los labios
De preocupación
Es hoy tan necesaria
Como verte siempre
Como andar siguiéndote con la cabeza
En la imaginación
Porque ¿sabes? y si no lo sabes no importa
Yo sé lo que siento, yo sé lo que cortan
Después unos labios
Esos labios rojos y afilados
Y estos puños que tiemblan de rabia
Cuando estás contenta
Que tiemblan de muerte
Si alguien se te acercara a ti

Hoy procura que aquella ventana
Que mira a la calle en tu cuarto se tenga cerrada
Porque no vaya ser yo el viento de la noche
Y te mida y recorra la piel con mi aliento
Y hasta te acaricie y te deje dormir
Y me meta en tu pecho y me vuelva a salir
Y respires de mí
O me vuelva una estrella y te estreche en mis rayos
Y todo por no hacerme un poco de caso
Ten miedo de mayo
Y ten miedo de mí

Porque no vaya a ser que cansado de verte
Me meta en tus brazos para poseerte
Y te arranque las ropas y te bese los pies
Y te llame mi diosa y no pueda mirarte
De frente y te diga llorando después
Por favor tenme miedo
Tiembla mucho de miedo mujer
Porque no puede ser

Ελεύθερη μετάφραση

Σήμερα που στο στόμα μου έχω την γεύση της ήττας
προσπάθησε να κρατήσεις το χέρι ενός φίλου, για να προσέχει το μέτωπό σου και την φωνή σου
και να φροντίζει εσένα, εσένα και τα ρούχα σου
και τις σκέψεις σου κράτα τες προσηλωμένες και στο χέρι κράτα τον φίλο σου

Η σημασία του να σε βλέπω να δαγκώνεις τα χείλη σου από αγωνία
είναι σήμερα τόσο αναγκαία όσο το να σε βλέπω πάντοτε
όσο το να προχωρώ ακολουθώντας σε με το μυαλό μέσ' στην φαντασία·
διότι το ξέρεις, κι αν δεν το ξέρεις δεν πειράζει,
εγώ ξέρω αυτό που αισθάνομαι, εγώ ξέρω αυτό που μετά το κόβουν κάποια χείλη,
αυτά τα κόκκινα και κοφτερά χείλη
κι αυτές οι γροθιές που τρέμουν από οργή όταν είσαι ευτυχισμένη
και που τρέμουν από θάνατο όταν κάποιος σε πλησιάσει

Σήμερα, εκείνο το παράθυρο στο δωμάτιό σου, που βλέπει στον δρόμο προσπάθησε να μείνει σφαλιστό.
Διότι πρόσεχε, μπορεί να είμαι εγώ αύρα της νύχτας που θα σου μετρήσει και θα ταξιδέψει στο δέρμα σου με την αναπνοή μου, μέχρι που να σε χαϊδέψει και θα σε αφήσει να κοιμηθείς
και να με βάλει στο στήθος σου για να ξανά'ρθω και να βγω ξανά ενώ εσύ θ'ανασαίνεις εμένα...

Ή να επιστρέψω σαν αστέρι και σε τυλίξω στις ακτίδες μου·
και όλα αυτά επειδή δεν με άκουσες,
να φοβάσαι το Μάη
και να φοβάσαι κι εμένα.

Διότι πρόσεχε, εάν κουραστώ να σε κοιτάζω
θα με βάλω στα χέρια σου για να σε κάνω δική μου και να πετάξω τα ρούχα σου μακριά
και να σου φιλήσω τα πόδια, και να σε αποκαλέσω θεά μου και να μην μπορώ να σε δω στα μάτια και να σου πω κλαίγοντας μετά:
Σε παρακαλώ έχε μου φόβο
τρέμε πολύ απ'τον φόβο γυναίκα
διότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αληθινό......

2006-11-22T01:49:00.000-05:00

Themroc 1972.....Films you have to watch

It is obvious that words, wonderful photography, direction and profound lessons are not needed in a film in order for it to pass its messages across to its viewers. Themroc is a movie with no dialogue so that it can be seen by any human around the world and still understand how authority has separated us and divided us in order to use us. Themroc is an ode to symbolism, a prime example of how you can do political commentary and show to people that freedom is easy to attain and that half measures is the mean authority uses to control us.
More than that, Themroc examines human sexuality, sexism, exploitation and the limitations modern society has set for us thus limiting our life experience and happiness.

I absolutely recommend watching it if you manage to fin this film.
10/10

2006-11-21T15:27:00.000-05:00

Οι ελληνικές "δυνάμεις καταστολής" ή αλλιώς οι πραιτοριανοί της εκάστοτε κυβέρνησης (κατά κόσμον αστυνομία,ΜΑΤ,ασφάλεια κτλ κτλ) για άλλη μια φορά δείξανε το αληθινό τους πρόσωπο. Αυτό του φασισμού τους και της βίας. Όχι δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό και ο κύπριος φοιτητής δεν ήταν ο μόνος ο οποίος δέχθηκε ξυλοδαρμό. Αυτά συμβαίνουν καθημερινώς αλλά τα θύματα είναι είτε μετανάστες, είτε τσιγγάνοι, είτε μέλη "ακραίων" πολιτικών ομάδων τις οποίες ως γνωστόν τα ΜΜΕ όχι μόνο αγνοούν αλλά και πολεμούν. Τώρα που έτυχε να είναι ένας "από αυτούς" καταλάβαν πως η αστυνομία είναι μια οργάνωση τρομοκρατίας και φασισμού. Θα μιλήσουν βεβαίως πάλι για μεμονομένα περιστατικά, για μερικούς κακούς ασφαλίτες οι οποίοι θα φάνε 2 μήνες με αναστολή και θα επανέλθουν στην δουλειά τους για να χτυπάνε και να βασανίζουν τους σωστούς ανθρώπους. Για όσους δεν είναι πεπεισμένοι για το τι συνέβη, δείτε την μηνυτήρια αναφορά των πανεπιστημιακών που ήταν μάρτυρες.

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ για τον ξυλοδαρμό φοιτητή

Προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη, 20/11/2006

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ:

Γιάννη Μυλόπουλου, Καθηγητή Α.Π.Θ., Προέδρου του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού του ΑΠΘ (ΕΣΔΕΠ/ΑΠΘ)

Δημήτρη Χασάπη, Επίκουρου Καθηγητή Α.Π.Θ., Γραμματέα του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού του Α.Π.Θ. (ΕΣΔΕΠ/ΑΠΘ)

Ελευθερίας Καρνάβου, Καθηγήτριας Α.Π.Θ., μέλους του Δ.Σ του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού του Α.Π.Θ., (ΕΣΔΕΠ/ΑΠΘ)

Γιάννη Κρεστενίτη, Καθηγητή Α.Π.Θ., μέλους του Δ.Σ. του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού του Α.Π.Θ., (ΕΣΔΕΠ/ΑΠΘ)

Γλυκερίας Καλφακάκου, Καθηγήτριας Α.Π.Θ.

Ελένης Χοντολίδου, Επίκουρης Καθηγήτριας Α.Π.Θ.

Γιώργου Διβάρη, Επίκουρου Καθηγητή Α.Π.Θ.

Την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2006 το βράδυ, μεταξύ 22.15 και 22.30 και καθώς επιστρέφαμε από τις εορταστικές εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ και στον χώρο της Πολυτεχνικής Σχολής με αφορμή την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου, γίναμε μάρτυρες άγριου ξυλοδαρμού ενός νεαρού. Το περιστατικό συνέβη επί της οδού Αγγελάκη, λίγα μέτρα μετά το Ξενοδοχείο ABC.
Ο νεαρός αιμόφυρτος και με χειροπέδες, κακοποιούνταν βάναυσα από άτομα με πολιτικά ρούχα και μάσκες στο πρόσωπο, οι οποίοι μας δήλωσαν ότι ήταν αστυνομικοί. Ο άγριος ξυλοδαρμός συνέβη παρουσία ένστολων αστυνομικών και ενός τουλάχιστον αξιωματικού τους.
Το βίαιο περιστατικό επιβεβαιώνουν οι εικόνες που μεταδόθηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές του ΑΛΦΑ (Δελτίο Ειδήσεων των 8 μ.μ. της 18/11/06), του ΜΕΓΚΑ (Εκπομπή ΜΕΓΑΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ώρα 8 π.μ. της 19/11/06), του ΣΤΑΡ (Δελτίο Ειδήσεων των 1 μ.μ. της 19/11/06) και άλλων τηλεοπτικών καναλιών.
Δηλώσαμε στους αστυνομικούς τις ιδιότητές μας και διαμαρτυρηθήκαμε για το δημόσιο βασανισμό ενός κρατουμένου και μάλιστα υπό την επιτήρηση αξιωματικών της αστυνομίας, ζητώντας να τηρηθεί η νομιμότητα και να κληθεί ασθενοφόρο, καθώς ήταν φανερό ότι ο νεαρός αιμορραγούσε και καλούσε τους περαστικούς σε βοήθεια.
Οι μασκοφόροι δράστες απάντησαν στη διαμαρτυρία μας με προπηλακισμούς, χυδαίο υβρεολόγιο και απειλητικό τρόπο, εκτοξεύοντας σεξιστικά υπονοούμενα εναντίον των καθηγητριών, καθώς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για το επάγγελμά μας. Οι ένστολοι αστυνομικοί από την άλλη πλευρά προσπάθησαν να μας απωθήσουν και να μας απομακρύνουν, δηλώνοντας ότι δήθεν δεν συμβαίνει τίποτε κι ότι το επεισόδιο δεν μας αφορά. Όλοι οι παρευρισκόμενοι ένστολοι αστυνομικοί και οι αξιωματικοί, αρνήθηκαν να μας ανακοινώσουν το όνομά τους και δεν έφεραν κανένα στοιχείο από το οποίο θα μπορούσε να διαπιστωθεί η ταυτότητά τους.
Στη συνέχεια οι μασκοφόροι επιβίβασαν τον τραυματία σε αυτοκίνητο με πινακίδες ΚΙΕ 4265 και απομακρύνθηκαν από τον χώρο του επεισοδίου.
Ζητήσαμε από παρευρισκόμενο ανώτερο αξιωματικό της αστυνομίας (επί των επωμίδων του ένα χρυσό αστέρι) να ενημερωθεί για το γεγονός ο Εισαγγελέας και η απάντηση του ήταν «δεν ξέρω τίποτα», ενώ ταυτόχρονα εισήλθε στο ισόγειο του ξενοδοχείου ABC.
Επιδιώξαμε επικοινωνία με τις Εισαγγελικές αρχές αρχικά τηλεφωνικά (τηλέφωνα 2310 507129, 2310 520138, 2310 520092, 2310 520 235) και, στη συνέχεια, μεταβαίνοντας στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τα τηλέφωνα δεν απαντούσαν και στο Δικαστικό Μέγαρο υπήρχαν μόνο οι φρουροί αστυνομικοί.
Την Κυριακή το πρωί ορισμένοι από εμάς επισκεφτήκαμε και αναγνωρίσαμε τον τραυματία νεαρό στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς όπου νοσηλεύεται. Ο νεαρός είναι Κύπριος, λέγεται Αυγουστίνος Δημητρίου και έχει έρθει στην Ελλάδα για σπουδές εδώ και 10 ημέρες.
Παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες, ώστε να αποδοθούν οι ποινικές ευθύνες στους δράστες των παραπάνω πράξεων.

Θεσσαλονίκη 20/11/06

Με τιμή
Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής Α.Π.Θ.
Δημήτρης Χασάπης, Επίκουρος Καθηγητής Α.Π.Θ.
Ελευθερία Καρνάβου, Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
Γιάννης Κρεστενίτης, Καθηγητή Α.Π.Θ.
Γλυκερία Καλφακάκου, Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
Ελένη Χοντολίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
Γιώργος Διβάρης, Καθηγητής Α.Π.Θ.

2006-11-17T15:58:00.000-05:00

Διάβασα κάπου πως πλέον έχουμε χάσει την ιστορική μας μνήμη. Ο Παναγούλης είναι απλά ένας σταθμός του ΜΕΤΡΟ, η 17η Νοέμβρη τρομοκρατική οργάνωση και το "Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή", τραγούδι του Σφακιανάκη

Το Πολυτεχνείο αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές μαζικής λαϊκής δράσης της ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδος. Πολλοί, ηθελημένα ή μη, είτε υποβιβάζουν, είτε το λησμονούν ορίζοντάς το ως κάτι που έγινε στο μακρινό παρελθόν που σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται με το παρόν μιας και πλέον έχουμε δημοκρατία και τα αιτήματα εκείνης της γενιάς δεν είναί πλέον επίκαιρα.

Πόσο όμως ισχύει κάτι τέτοιο; Οι συμμετέχοντες στην εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ζητούσαν απλώς την επιστροφή στην αστική δημοκρατία. Δεν θα ήταν ικανοποιημένοι με μια επιστροφή στην προ της δικτατορίας κατάσταση. Τα αιτήματα για 15% στην παιδεία, μείωση των δαπανών για τους εξοπλισμούς, απόλυτη λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική ελευθερία, έξω οι Αμερικάνοι δυστυχώς ηχούν πολύ επίκαιρα. Και λέω δυστυχώς διότι τίποτε από αυτά δεν έχει εδραιωθεί και γίνει μέρος της πραγματικότητάς μας παρό,τι τα ηνία της πολιτικής εξουσίας έχουν περάσει προ πολλού στην γενιά αυτή. Αυτοί που φώναζα τις πρώτες ημέρες της εξέγερσης «Έξω οι αμερικανοί» τώρα τους ευχαριστούν, αυτοί που απαιτούσαν 15% για την παιδεία τώρα μειώνουν τις δαπάνες γι’αυτήν και σχεδιάζουν νέα εξοπλιστικά προγράμματα με δαπάνες ρεκόρ.

Πολύ συχνά στην ιστορία μαζικά κινήματα που έρχονται τελικώς στην εξουσία, δεν πραγματοποιούν αυτά για τα οποία μάχονταν. Ξεπουλάνε τα ιδανικά τους και συμβιβάζονται στην ιδέα της εξουσίας. Αυτό όμως κατά πόσον πρέπει να μας επηρεάζει και να μας κάνει να θεωρούμε κάθε τέτοια εξέγερση μια ακόμη νεανική ανοησία με γνωστή κατάληξη;

Η μετέπειτα πορεία κάποιου αγωνιστή δεν αναιρεί τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκε; Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην δικαιώθηκε από τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες αλλά δικαιώνεται σε κάθε κοινωνικό, πολιτικό και ειρηνιστικό αγώνα που δίνουν οι μετέπειτα γενεές καθοδηγούμενες και εμπνεόμενες από τους αγώνες του παρελθόντος. Το Πολυτεχνείο ήταν μια κορύφωση ενός κινήματος που ζητούσε δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτό και τίποτε άλλο. Από εκεί και πέρα, τα γεγονότα αυτά εξιδανικεύτηκαν πρώτον, ως μέσο πολιτικής ανάδειξης κάποιων και δεύτερον (και κυριότερο) ως μέσο εξιλέωσης της πλειονότητας του πληθυσμού για την παθητική, αν όχι ενεργή, υποστήριξη στην χούντα (οι έλληνες είναι πια πεπεισμένοι ότι δεν ήθελαν τη χούντα και ότι αντιστάθηκαν σ' αυτήν ........ με εξαίρεση έναν, που δήλωσε ότι αυτός επί χούντας δεν ήξερε τι γινόταν διότι μελετούσε).

2006-10-27T16:01:00.000-05:00

Ο Σίλβιο έγραψε το παρακάτω τραγούδι όταν χώρισε από τον έρωτα της ζωής του, από την πρώτη του κατά πολύ μεγαλύτερή του αγάπη.

Óleo de mujer con sombrero

(Silvio Rodríguez)

Una mujer se ha perdido
conocer el delirio y el polvo,
se ha perdido esta bella locura,
su breve cintura debajo de mí.
Se ha perdido mi forma de amar,
se ha perdido mi huella en su mar.

Veo una luz que vacila
y promete dejarnos a oscuras.
Veo un perro ladrando a la luna
con otra figura que recuerda a mí.
Veo más: veo que no me halló.
Veo más: veo que se perdió.

La cobardía es asunto
de los hombres, no de los amantes.
Los amores cobardes no llegan a amores,
ni a historias, se quedan allí.
Ni el recuerdo los puede salvar,
ni el mejor orador conjugar.

Una mujer innombrable
huye como una gaviota
y yo rápido seco mis botas,
blasfemo una nota y apago el reloj.
Que me tenga cuidado el amor,
que le puedo cantar su canción.

Una mujer con sombrero,
como un cuadro del viejo Chagall,
corrompiéndose al centro del miedo
y yo, que no soy bueno, me puse a llorar.
Pero entonces lloraba por mí,
y ahora lloro por verla morir.

(1970)

Σε περίπου ελεύθερη μετάφραση:

Mια γυναίκα έχει χάσει το να γνωρίζει το ντελίριο και την σκόνη, έχει χάσει αυτή την όμορφη τρέλα, την σύντομη ζώνη κάτω από εμένα, Έχει χάσει το σχήμα του "αγαπώ", έχει χάσει τα ίχνη μου στην θάλασσά της.

Bλέπω ένα φως που τρέμει, υπόσχεται να μας αφήσει στο σκότος. Βλέπω έναν σκύλο να γαβγίζει την σελήνη με μια άλλη σιλουέτα που με θυμάται εμένα. Βλέπω κι άλλο, βλέπω πως δεν με βρήκε, βλέπω κι άλλα, βλέπω που είναι χαμένη

Η δειλία είναι θέμα των ανθρώπων, όχι των εραστών. Οι δειλοί έρωτες δεν γίνονται έρωτες, ούτε ιστορίες, μένουν εδώ. Η μνήμες δεν μπορούν να τους σώσουν, ούτε όλες οι πιο όμορφες λέξεις (οι ρήτορες) μαζί

Μια γυναίκα ανείπωτη, τρέχει σαν γλάρος, κι εγώ γρήγορα στεγνώνω τις μπότες μου, βλαστημώ μια νότα και κλείνω το ρολόι (σταματώ τον χρόνο). Διότι πρέπει να φροντίσω τον έρωτα, για να μπορώ να τραγουδήσω το τραγούδι της

Μια γυναίκα με σομπρέρο, σαν πίνακας του γέρο Σαγκάλ, σαπίζει στο κέντρο του φόβου, κι εγώ που δεν είμαι άγγελος (καλός) με σπρώχνω να κλάψω, αλλά τώρα το βλέπω, έκλαιγα για μένα, και τώρα κλαίω επειδή την βλέπω να πεθαίνει.

2006-10-27T13:46:00.000-05:00

Και νά'μαστε πάλι σε αναβρασμό, και νά'μαστε να φωνάζουμε για τα δικαιώματά μας και για την "δημοκρατία μας". Εξανιστάμεθα, φωνάζουμε, θυμώνουμε και βρίζουμε μέχρι να μας έρθει και πάλι η δίψα για ψώνια, για κάνα ταχυφαγάδικο για την επόμενη αγορά μας ή τηλεοπτική μας σειρά. Έξαφνα και πάλι οι εκκρίσεις σεροτονίνης που ξεκινούν με την ικανοποίηση του εθισμού που έχει ο καθένας μας διαλέξει (μεταξύ της ελεγχόμενης γκάμας προϊόντων του καθεστώτος) ρίχνουν ένα παχύ πέπλο στην μνήμη μας και στην αιδώ που αισθανόμαστε για τον τόπο που μένουμε και όλα γυρνάν πάλι στην όμορφη γαλήνη της ανυπαρξίας και της άγνοιας.

Μας παίρνουν το οξυγόνο μας, τους ελεύθερους χώρους, μας παίρνουν την δωρεάν εκπαίδευσή μας για όλους, την δωρεάν περίθαλψή μας, μας ταίζουν σκουπίδια, μας χτίζουν πολυκατοικίες και κουτιά για να μένουμε αλλά δεν πειράζει μωρέ...όλο και κάτι θα αρπάξουμε κι εμείς. Θα χτίσουμε κάνα τετραγωνικό παραπάνω στο οικόπεδό μας, θα βολέψουμε και κανένα παιδί σε κάποια υπηρεσία, θα βγάλουμε κανένα € παραπάνω να αγοράσουμε το κινητό που μας έχουν επιβάλει να ονειρευόμαστε.

Aν ποτέ καταλάβετε που ζείτε και πως η δημοκρατία μας ισχύει μόνον όσο οι πολλοί δεν ενοχλούμε τους ολιγάρχες τότε ίσως ξυπνήσετε και σταματήσετε να αντιδράτε μόνον όταν ο φασισμός τους αγγίζει εσάς και τους διπλανούς σας. Όταν αγγίζει τον παραδιπλανό σας δεν ιδρώνει το αυτί σας. Καταλάβετέ το και μην το ξεχάσετε πάλι αύριο. Η ολιγαρχία που αποδεχόμαστε και ονομάζουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει ένα φασιστικό προσωπείο που το δείχνει μόνον όταν τα πράγματα βαίνουν στα άκρα (βλέπε ΜΑΤ, ξύλο, φυλακίσεις, συλλήψεις, δίκες στημένες κτλ κτλ).

Ο κάθε λαός έχει τους εξουσιάζοντες που του αξίζει.

2006-10-25T18:08:00.000-05:00

Επι τη ευκαιρία της "εθνικής εορτής" της 28ης Οκτωβρίου

Για να έχουμε συμφιλίωση των λαών και φιλειρηνικές επιλύσεις των διαφορών τους, πρέπει οι λαοί, οι πολίτες, να έχουν εκπαιδευτεί και να έχουν μάθει:

Να σ υ ν ο μ ι λ ο ύ ν και ό χ ι να π ο λ ε μ ο ύ ν.

Να ακούν και όχι να υπακούν.

Να δημιουργούν και όχι να καταστρέφουν.

Να ερωτεύονται και ν' αγαπούν και όχι να δειλιάζουν και να μισούν.

Να είναι ενεργητικοί πολίτες και όχι παθητικοί.

Να σέβονται τη φύση και όχι να την καταστρέφουν.

Να σέβονται τον συνάνθρωπό τους.

Να τραγουδούν, να παίζουν θέατρο και να χορεύουν και όχι να παρελαύνουν σαν ανδρείκελα."

2006-10-14T10:19:00.000-05:00

Capital Punishment

The last words of the 376 prisoners executed in Texas since 1982 are faithfully recorded on the state justice department's website.

Henry Porter

Executed July 9 1985

Age 43

Age at time of offence 33

Crime Killing a police officer

Last statement "What I want people to know is that they call me a cold-blooded killer when I shot a man that shot me first. The only thing that convicted me was that I am a Mexican and that he was a police officer. People hollered for my life, and they are to have my life tonight.

"The people never hollered for the life of the policeman that killed a 13-year-old boy who was handcuffed in the back seat of a police car. The people never hollered for the life of a Houston police officer who beat up and drowned Jose Campo Torres and threw his body in the river. You call that equal justice. This is your equal justice. This is America's equal justice.

"A Mexican's life is worth nothing. When a policeman kills someone he gets a suspended sentence. When a Mexican kills a police officer this is what you get. From there you call me a cold-blooded murderer. I didn't tie anyone to a stretcher. I didn't pump poison into anybody's veins from behind a locked door [ ... ] I hope God will be as merciful to society as he has been to me. I'm ready, Warden."

Jason Eric Massey

Executed April 3 2001

Age 28

Age at time of offence 20

Crime Murder of two children, aged 13 and 14

Last statement "Yes, first I would like to speak to the victims' family. First of all, I would like to say that I do not know any of y'all and that is unfortunate, because I would like to apologise to each and every one of you individually. I can't imagine what I have taken from y'all, but I do want to apologise and I want to let you know that I did do it. You guys know that I am guilty and I am sorry for what I have done.

"I apologise and I know that you may not be [ ... ] able to forgive me in this life and in this world, but I hope sometime in the future you will be able to find it in you to forgive me. And I want you to know that Christina, she did not suffer as much as you think she did. I promise you that. I give you my word. I know you guys want to know where the rest of her remains are. I put her remains in the Trinity river. I have said that since I have come to death row. I want to apologise to you again. I hope sometime in the future you can forgive me.

"OK, now I want to speak to my mom and my family. Brother Anderson, Kathy, I want you to know that I appreciate all these years that you have been coming to see me on death row and Daddy, I love you. I appreciate y'all being here and being strong for me, and Mama, you know I love you, and I appreciate all these visits, the letters and everything y'all have done for me. Y'all have been wonderful. You too, Granny. I love y'all and you know, I want to apologise to y'all too for what I have done. For all the pain that I have caused, but all this pain has brought us closer together and all this suffering that we have been through has brought us all closer to the Lord and in the end that is what counts. Isn't it? That's what counts in the end; where you stand with Almighty God."

Jeffery Doughtie

Executed August 16 2001

Age 39

Age at time of offence 31

Crime Murder of an elderly couple in their antique shop

Last statement "For almost nine years I have thought about the death penalty, whether it is right or wrong, and I don't have any answers. But I don't think the world will be a better or safer place without me. If you had wanted to punish me you would have killed me the day after, instead of killing me now. You are not hurting me now. I have had time to get ready, to tell my family goodbye, to get my life where it needed to be."

Napoleon Beazley

Executed May 28 2002

Age 25

Age at time of offence 17

Crime "Carjacking murder" of 63-year-old John Luttig

Last statement "The act I committed to put me here was not just heinous, it was senseless. But the person that committed that act is no longer here - I am.

"I'm not going to struggle physically against any restraints. I'm not going to shout, use profanity or make idle threats. Understand, though, that I'm not only upset, but I'm saddened by what is happening here tonight. I'm not only saddened, but disappointed that a system that is supposed to protect and uphold what is just and right can be so much like me when I made the same shameful mistake.

"If someone tried to dispose of everyone here for participating in this killing, I'd scream a resounding, "No." I'd tell them to give them all the gift that they would not give me [ ... ] and that's to give them all a second chance.

"I'm sorry that I am here. I'm sorry that you're all here. I'm sorry that John Luttig died. And I'm sorry that it was something in me that caused all of this to happen to begin with.

"Tonight we tell the world that there are no second chances in the eyes of justice [ ... ] Tonight, we tell our children that in some instances, in some cases, killing is right [ ... ] No one wins tonight. No one gets closure. No one walks away victorious."

Cameron Todd Willingham

Executed February 17 2004

Age 36

Age at time of offence 23

Crime Killing his three children in a house fire

Last statement "The only statement I want to make is that I am an innocent man - convicted of a crime I did not commit. I have been persecuted for 12 years for something I did not do. From God's dust I came and to dust I will return - so the earth shall become my throne. I gotta go, road dog. I love you, Gabby."

Kelsey Patterson

Executed May 18 2004

Age 50

Age at time of offence 38

Crime Murder of an oil-company owner and his business secretary. Was standing naked in the street, not far from the murder scene, at the time of his arrest.

Last statement "Statement to what. State what. I am not guilty of the charge of capital murder. Steal me and my family's money. My truth will always be my truth. There is no kin and no friend; no fear what you do to me. No kin to you undertaker. Murderer. [Portion of statement omitted due to profanity] Get my money. Give me my rights. Give me my rights. Give me my rights. Give me my life back."

Dominique Green

Executed October 26 2004

Age 30

Age at time of offence 18

Crime Aggravated robbery

Last statement "I am not angry, but I am disappointed that I was denied justice. But I am happy that I was afforded you all as family and friends. You all have been there for me; it's a miracle. I love you [ ... ] I am not as strong as I thought I was going to be. But I guess it only hurts for a little while. You all are my family. Please keep my memory alive."

Billy Vickers

Executed January 28 2004

Age 58

Age at time of offence 47

Crime Murder

Last statement "Tell Mama and the kids I love you; I love all of you. And I would like to clear some things up if I could. Tommy Perkins, the man that got a capital life sentence for murdering Kinslow - he did not do it. I did it. He would not even have had anything to do with it if he had known I was going to shoot the man. He would not have gone with me if he had known. I was paid to shoot the man. And Martin, the younger boy, did not know what it was about. He thought it was just a robbery. I am sorry for that.

"It was nothing personal. I was trying to make a living. A boy on Eastham doing a life sentence for killing Jamie Kent - I did not do it, but I was with his daddy when it was done. I was there with him and down through the years there were several more that I had done or had a part of. And I am sorry and I am not sure how many - there must be a dozen or 14 I believe all total. One I would like to clear up is Cullen Davis - where he was charged with shooting his wife. And all of these it was never nothing personal. It was just something I did to make a living. I am sorry for all the grief I have caused. I love you all. That is all I have to say."

Derrick O'Brien

Executed July 11 2006

Age 31

Age at time of offence 18

Crime Sexual assault and strangling of two girls

Last statement "I am sorry. I have always been sorry. It is the worst mistake that I ever made in my whole life. Not because I am here, but because of what I did and I hurt a lot of people [ ... ] I love you all [ ... ] All right."

2006-10-09T01:50:00.000-05:00

1000 años, dos gotas de mañana de Octubre, oceanos marrones de la nostalgíañ;
Estrellas que no pueden mentir, ojos comodos como un mundo de paz y suaves como la felicidad.
Mi soles cuando hace un poco frío o es un poco lluvioso.

En estos ojos toda la humanidad cautiva, en su iris los colores de todas las estaciones;
oradores rojos del desierto que cuando se abren rodeados de sombras de todos los reinas del Este.

Enciende tu llama, mira que te encierra. Tamaño de corales que te rodean en vanidad, dales un momento de la eternidad de tus ojos, llena mis parpados con el trigo de tus oceanos.

Así, todo estaría completo, así todo se puede decir.

En tus ojos encuentro mi patria
En tus labios descubro la respuesta

Amada, tus ojos son muy grandes para tu cara
Tus ojos son muy grandes para la tierra

2006-10-06T17:56:00.000-05:00

Τ'όνειρο του λύκου

Αγκαλιασέ με, σε χρειάζομαι εγώ τώρα, ο λυκος σηκωσε κεφάλι με μια κίνηση απλή κι εφερέ τα δακτυλά του στις δυο άκρες των γυαλιών και τα σήκωσε απλά υπακούοντας στην πάρακλητική διαταγή.
H ενσάρκωση του ονείρου του πλησίασε ξανα και την έστεψε μέσα στα δύο του χέρια. Ξεφτισμένη φτάνει τώρα στα ρουθούνια μυρωδιά, των μαλλιών της και του σβέρκου της αχνά κι ακουμπάει το σαγώνι σ'ένα ώμο απάνεμο,μα ο λύκος είχε κίολας αρχίσει ν'ανησυχεί.
Πόσες στιγμές θα κρατήσει η πτήση αυτή, πότε θ'αλλάξει παλι ο πόθος της γι'αυτόν Πόσες, Πότε, Πες μου πότε, για να του εξακοντίσει ένα ΦΤΑΝΕΙ σ'αποθώ, κι η απουσία της να γίνει άλλο ένα "δεν μπορώ".
Τώρα η μέθη είχε αρχίσει να απλώνεται σιγά, πέρ'απ'όλα τα σημεία τ'όνειρο που τ' ακουμπά κι είχε τώρα αποθέσει κάθε μέλος της αυτή, πα' στου λύκου το ανήλιαγο το έντρομο το κορμί